-Ja zaraz wrócę. - powiedział w pewnej chwili Marcin.
-Gdzie idziesz? - spytała Eliza.
-Nie ważne. Zaraz wrócę.
Kiedy tylko Marcina już nie było widać dziewczyny wróciły do rozmowy.
-Gdzie on poszedł? - pytała ciągle Eliza.
-No, na pewno pomyśleć. - odpowiedziała jej Ania, przewracając oczami.
-Ta. Eh.. - westchnęła Eliza.
-Nie cieszysz się?
-Z czego? - spytała Eliza robiąc dziwną minę.
-No.. dopiero narzekałaś że nikt cię nie kocha.. teraz kocha się i Kacper i Marcin.
-I z czego tu się cieszyć?
-Dobra, nie ważne.
Dziewczyny zmieniły temat. Po chwili przyszedł Marcin i usiadł na murku, z dala od dziewczyn. Kiedy minęło ok. 5 min. wrócił do nich i usiadł bez słowa obok Anii.
-Gdzie byłeś? - spytała Ania.
-Nie ważne..
-Byłeś pomyśleć? - pytała Ania, szturchając go.
-Tak, byłem pomyśleć. Zadowolona?!
-Dobra, co ty taki zły? I czemu nie siedzisz koło Elizy?
-Odczep się już! - Marcin zdenerwował się.
Nagle zadzwonił telefon Anii. Rozmowa była krótka.
-Muszę iść do domu na 10 min. - powiedziała gdy schowała telefon do kieszeni.
-Ja też? - spytał Marcin.
-Nie, zostań z Elizą. Ja za jakieś 20 min. będę.
Kiedy Ania ruszyła w stronę domu, Marcin wstał i usiadł na szarym murku. Eliza została w cieniu. Lecz po chwili znudziło jej się siedzenie samej i usiadła koło Marcina. On się tylko spojrzał na nią.
-Co ty tak myślisz? - spytała w pewnej chwili Eliza.
-O wszystkim.. i se myślę że jestem beznadziejny.. - odpowiedział.
-Czemu? Nie jesteś. - pocieszała go.
-A co jak będzie Kacper, a mi odbije i zrobię coś głupiego?
-Na przykład?
-Pocałuje.. cię? - odpowiedział spuszczając głowę.
-Do teraz tego nie zrobiłeś, nie zrobisz. Ej.. jesteś bardzo ładny, miły i słodki. Nie jedna laska jest w tobie zakochana.
-Ale ja akurat w tobie musiałem się zakochać? Mówię ci jestem beznadziejny!
-Nie jesteś i koniec kropka.
Eliza przytuliła go. On przytulił się do niej. Elizie było go szkoda.
-Oj, uśmiechnij się. Życie nie kończy się na jednej osobie.
Marcin uśmiechnął się, oboje wpadli w śmiech. Gdy przestali się śmiać Eliza wstała.
-Ja idę w cień, bo słońce za mocno świeci.
Kiedy usiadła w cieniu, po chwili koło niej usiadł Marcin. Na boisku zjawiły się 2 dziewczyny. Wyglądały na 14 lat. Tyle ile ma Eliza z Marcinem. Patrzały się na Marcina, po chwili zaczęły się wygłupiać.
-Chyba wpadłeś im w oko. - zaśmiała się Eliza.
-A idź ty! Na pewno nie.. - zaśmiał się.
-A chcesz się przekonać?
-Jak?
-Zobaczysz.
Eliza podeszła do tych dziewczyn i spytała ich czy chcą żeby Marcin do nich zagadał i czy im się spodobał. Nie zgodziły się na rozmowę, ale powiedziały że jest śliczny. Eliza wróciła do Marcina i usiadła koło niego.
-Powiedziały że jesteś śliczny . - zaśmiała się.
Marcin wstał i podszedł do nich.
-No cześć. - powiedział.
-Eee.. hej. Wiesz my już idziemy . Pa . - powiedziała jedna z dziewczyn
Uciekły. On wrócił do Elizy.
-Dziwne są. - powiedział.
Oby dwoje wybuchli w śmiech. 2 dziewczyny było jeszcze widać, jak cały czas patrzą się na Marcina. On je zauważył. Marcin spojrzał się na Elizę i ją pocałował.
-Już ci odbija? - spytała zdziwiona.
-Nie, ale patrz na tamte dziewczyny. - wskazał ręką na 2 dziewczyny które ze smutną miną odeszły.
-Głupi? - Eliza puknęła go w głowę.
-Ała, Co?
-Mogłeś se dziewczynę znaleźć, ale nie! Po co!! - Eliza machała rękami i krzyczała.
Marcin odwrócił się. Przyszła Ania. Usiadła koło Elizy. Marcin był obrażony.
-A temu co? - spytała Ania.
-Obraził się. - odpowiedziała Eliza.
-Haha.. na ciebie?! - zaśmiała się Ania.
-Ta.
Eliza opowiedziała Anii, wszystko co się zdarzyło.
-Aha, i teraz te dziewczyny myślą że wy.. jesteście parą? - spytała Ania.
-Najwyraźniej, jak mnie pocałował ze smutną miną odeszły.
-O boże, boże. Marcin.. w taki sposób nigdy nie znajdziesz dziewczyny.
On był obrażony na cały świat. Eliza usiadła koło niego. Marcin spojrzał się na nią ze złą miną.
-Przepraszam . - powiedziała Eliza.
On nic.. wstał, usiadł dalej i schował głowę. Eliza wstała za nim i usiadła koło niego. Szturchnęła go, on nie reagował. Przytuliła go, też nie zareagował.
-On na nic nie reaguje. - powiedziała Eliza do Ani.
Ania usiadła koło niego i zaczęła go łaskotać.
-Zostaw mnie!! - wykrzyknął.
Marcin wyglądał na zdenerwowanego. Eliza wstała i złapała go za ręce.
-Wstawaj. - powiedziała.
-Nie!! Zostaw mnie i ty!!
Eliza puściła jego ręce. I stanęła obok Anii.
-Łał.. nieźle się wkurzył, jak krzyczy na ciebie - powiedziała Ania.
-To moja wina. Znów moja wina.. jestem okropna.
-Oj, nie jesteś. On taki jest, przejdzie mu.. powinno . - Ania, przytuliła do siebie Elizę.
Ania z Elizą usiadły dalej i zaczęły rozmawiać. Po 10 min. Marcin wstał i ruszył w stronę domu.
Eliza wstała i stanęła obok niego. Złapała go za rękę on jednak nie chciał.
-Przepraszam, zostań. Proszę.
Elizie zaczęły spływać łzy z oczu. Wiedziała że zrobiła źle krzycząc na niego z byle powodu.
-A ja proszę żebyś mnie zostawiła.. - odpowiedział.
Dziewczyna spojrzała mu w oczy. Zaczęła płakać. Odeszła od niego i usiadła obok Anii.
-Chyba się odkochał. - powiedziała Ania.
-Chyba.. - powiedziała smutnym głosem Eliza.
-Co jest? Czemu płaczesz?
-Nie wiem sama. Tak jakbym ja się w nim zakochała.. ale przecież... cholera znów to samo!
-Co?! W Marcinie się zakochałaś?! - zdziwiła się Ania.
Eliza wyciągnęła chusteczkę z torby.
-Nie wiem.
-Zauroczyłaś się w nim.. przejdzie ci.. - pocieszała ją przyjaciółka.
Eliza wycierała łzy. Przytuliła się do Anii.
-Po co ja na niego nawrzeszczałam z byle powodu?! No po co?!
Dziewczyny wstały i poszły gdzie indziej. Po drodze widziały Marcina. Podeszły do niego.
-Idźcie se! - wykrzyknął
Cały czas był zły. Zobaczył zapłakaną Elizę. Podszedł do niej. Pocałował ją w polik.
-Nie płacz. Przepraszam.
Chłopak otarł jej łzy i ją przytulił.
***
A się rozpisałam . O_o
Sorki że taki dłuuuugi . ;o
Nie macie nic przeciwko temu, nie?;3
Szczerze to momentami płakałam nad tym co pisałam . o,o
Eh... jestem dziwna. xD Mój wymysł i płacze..o.O
Okej, okej. Podoba się rozdział .? ^.^
Musiałam dzisiaj dodać ten rozdział. ^ ^
Musiałam dzisiaj dodać ten rozdział. ^ ^
