» Rozdział 38.

Klika dni później...
Eliza każdego dnia dzwoniła do Kacpra ten nie odbierał. Wysyłała sms'y. Na żadnego nie odpisał. Dziewczyna zaczynała się o niego martwić. W domu nigdy go nie było.
Eliza po obudzeniu się poszła do toalety umyć się i ubrać. Gdy weszła do pokoju chwyciła za telefon dochodziła 9. Zeszła na dół na śniadanie. Mama przygotowała kanapki. Dziewczyna usiadła razem z bratem przy stole i zaczęli jeść.
-Eliza, będziesz musiała iść do sklepu po jakieś picie. Ja później pojadę na zakupy. Zgoda? - spytała mama.
-Zgoda. Tylko zjem, ok?
-Ok.
Dziewczyna jak zjadła, schowała telefon do kieszeni, wzięła pieniądze i ubrała buty. Wyszła z domu i ruszyła w stronę sklepu. Na ławce koło parku siedział Kacper. Sam. Eliza podeszła koło niego i usiadła.
-Co ty tak sam tu siedzisz? -spytała.
-Nie ważne. -odpowiedział cichym głosem.
-Ważne. Nie odbierasz telefonu, nie odpisujesz na sms'y.. co się z tobą stało?
-Nie ważne. -powiedział szeptem. -muszę iść.. pa.
Chłopak wstał i poszedł prosto. Dziewczyna siedziała na ławce. Po paru minutach wstała i ruszyła do sklepu.  Po powrocie ze sklepu poszła do swojego pokoju i wzięła torbę.
-Idę na spacer mamo! -wykrzyknęła wychodząc z domu.
Kiedy wyszła z domu poszła na pole za miasto nad jeziorko. Droga zajęła jej ok. 40 minut, jak doszła usiadła koło jeziorka. Po ok. 10 minutach zadzwonił telefon dzwonił Kacper.
-Halo? -spytała.
-Możemy się spotkać za godzinę? - spytał cichym głosem.
-Jasne, gdzie?
-Boisko?
-Spoko.
Rozłączył się. Eliza wstała i poszła w stronę boiska. Doszła w 30 minut. Kacper czekał na nią. Dziewczyna podeszła i usiadła koło niego.
-Heeej. -powiedziała.
-Cześć. -odpowiedział szeptem.
Zapadła cisza. Trwała ona parę minut.
-Po co chciałeś się spotkać? -spytała Eliza.
-A tak. Z własną dziewczyną... to znaczy z przyjaciółką spotkać się nie można?
-Można... -odpowiedziała.
-To chodź. -powiedział stając na przeciwko Elizy i łapiąc ją za ręce.
-Nie chcę mi się. -odpowiedziała.
-Oj, chodź... -powiedział, ciągnąc dziewczynę za ręce.
Ona wstała i poszli przed siebie. Weszli do najbliższej lodziarni na lody, następnie poszli na spacer. Po spacerze poszli do wesołego miasteczka które akurat przyjechało do ich miejscowości. Kiedy wybiła północ Kacper odprowadził Elizę do domu. Stanęli pod drzwiami.
-To był dość udany dzień. -powiedziała stając na przeciwko Kacpra.
-Tsa.. -odpowiedział.
Chłopak schylił się i ją pocałował. Był to dość długi pocałunek.
-Eee.. przepraszam...za..za.. zapomniałem się. -wyjąkał.
Eliza uśmiechnęła się.
-To pa. -powiedziała wchodząc do domu.
-Pa.. -odpowiedział.

***

I jak?;3 Eh.. nikt nie pisze co zmienić i wgl.;c

Pod tym rozdziałem jak będą chociaż z 3 opinie

dodaje rozdział 39 . ^^

» Rozdział 37.

-Gdzie on może być? -spytała Ania przyjaciółki.
Eliza bez odpowiedzi wyciągnęła telefon z torby i wybrała numer Marcina. Miała nadzieje że tym razem odbierze.
-Co ty robisz?! - wykrzyknęła Ania.
-Ciii!
Nie odebrał. Po 10 minutach zadzwoniła po raz 2.
-Halo? - spytał.
-Do cholery jasnej gdzie ty jesteś?! - wykrzyknęła Eliza do telefonu.
-Na boisku. -odpowiedział.
-CO?! Przecież, przed chwilą byłyśmy na boisku i ciebie tam NIE BYŁO! Dobra, zaraz będziemy nie ruszaj się z boiska!
-Ta.. ta...
Dziewczyna rozłączyła się. Powiedziała o wszystkim przyjaciółce i ruszyły w stronę boiska. Po 5 minutach były na boisku. Marcin siedział na murku. Podeszły do niego i usiadły.
-Czemu poszedłeś? - spytała Ania.
-Znów zaczęłyście komentować zawodników, wiecie jak to wkurza?
-Przepraszamy. -odpowiedziały jednocześnie.
-Może tak na pizze pójdziemy? - spytała Eliza.
-Jasne. -odparł Marcin.
-Możemy iść..- odezwała się Ania.
Wstali z murku i ruszyli w stronę najbliższej pizzerii. Droga zajęła im 10 minut. Kiedy doszli weszli do środka, usiedli przy stole który stał koło okna przez które było widać drzewa. Na stole leżała 1 karta z menu. Wzięła ją Eliza. Zaczęła czytać każdą pizze po kolei. Gdy wybrali pizze Eliza podeszła do kasy by zamówić i zapłacić.Po chwili usiadła z powrotem przy stoliku. Pizza pojawiła się na ich stole po ok. 30 minutach. Kiedy zjedli wszystko wyszli z pizzerii i udali się na pole. Droga zajęła im pół godziny, jak doszli położyli się na środku pola na trawie.
-Ta chmura wygląda jak żółw. -zaśmiała się Eliza pokazując palcem na chmurę.
-A ta jak smok. -wpadła w śmiech Ania.
-A ta.. jak.. -Marcin miał się już zaśmiać. -.. jak chmura. -spoważniał.
Dziewczyny wpadły w śmiech.
-Z czego się śmiejecie? - spytał Marcin.
-Eee.. no wiesz. Nie ważne. -odpowiedziała Ania powstrzymując się od śmiechu.
-Czasem wolałbym być w towarzystwie chłopaków lub nie być sam na sam z dziewczynami. -powiedział Marcin wstając i siadając na trawie.
-Oj.. nie narzekaj Marcinku. -pocieszała go Eliza, siadając koło niego.
-No hahahaha. Wiesz baaardzo śmieszne. -odpowiedział.
-Śmieszne, śmieszne Marcinku.
-Ej patrzcie Kacper! - wykrzyknęła Ania, pokazując na chłopaka siedzącego pod drzewem. -Wygląda na smutnego..
Eliza wstała i podeszła do chłopaka. Usiadła koło niego.
-Hej. - powiedziała. - Co ty taki smutny?
-Cześć. Nie ważne. - odpowiedział zrywając trawę.
-Oj.. powiedz. -nalegała.
-Nie, bo wyjdę na większe idiotę niż jestem.
-Nie to nie. Pa. -odpowiedziała wstając.
-Eliza zaczekaj!! - wykrzyknął, łapiąc dziewczynę za rękę. -Kocham cię
-Ja ciebie też. -odpowiedziała. -Pa.
-Pa. -powiedział cicho.
Dziewczyna pobiegła do przyjaciół i usiadła koło nich. Po godzinie poszli na miasto. Pochodzili parę godzin i rozeszli się do domów po godzinie 23.

***

I jak ? ^^ 

Następny rozdział napiszę we

wtorek lub jak się uda w poniedziałek!

» Rozdział 36.

Eliza spojrzała się na niego.
-Weź sobie idź.. -powiedziała.
-Przepraszam. -odpowiedział.
Dziewczyna wstała i stanęła na przeciwko .
-Słuchaj. Nie przepraszaj, obiecałeś że się nie zmienisz.. eh. Rozumiem taki wiek i w ogóle. Ale.. ty nigdy taki nie byłeś. Nie piłeś, nie paliłeś.. byłeś inny. Za to cię bardzo lubiłam. A teraz? Jesteś taki jak wszyscy. Sory Kacper... ale to koniec. Nie chcę być już z tobą. -oznajmiła i usiadła. -Wybacz.
-Ale.. Eliza.
-Nie. Sory.
Kacper wrócił do swojego kolegi. Usiadł tam gdzie on.
-Zajeb*ście. Dziewczyna ze mną zerwała. -powiedział.
-To kiepsko. - odpowiedział jego kolega. -Chcesz? - spytał dając koledze papierosa.
-Nie. Sory, ja muszę się przejść. Nara.
-Spoko, nara.
Chłopak ruszył przed siebie. Wyciągnął z kieszeni paczkę z papierosami i zapalniczkę. Chciał wziąć jednego, lecz przy najbliższym śmietniku wyrzucił całą paczkę razem z zapalniczką. Po drodze spotkał Anię, Marcina i  Elizę. Minęli się bez żadnego słowa. Eliza cofnęła się i złapała Kacpra za rękę.
-Ej no. To że nie chcę z tobą być.. nie znaczy że nie chcę się z tobą przyjaźnić. - powiedziała.
-Dobra. Masz racje.. ja się zmieniłem. A obiecałem że tego nie zrobię. Chcę pobyć sam przez parę dni..-odpowiedział smutnym i cichym głosem. -Pa.
-Hę? Ja nie wytrzymam bez ciebie..
-Przecież, ze mną zerwałaś.
-No i? Ale.. pff.. dobra rób co uważasz. Pa. -odpowiedziała.
Kacper odwrócił się i poszedł Eliza pobiegła do przyjaciół. Ruszyli w stronę lodziarni, następnie na boisko gdzie grali mecz piłki nożnej. Ania z Eliza cały czas wyszukiwały ładnych chłopaków wśród zawodników. Cały czas komentowały na głos wygląd każdego chłopaka.
-Możecie zamknąć jadaczki?! - wykrzyknął w pewnym momencie Marcin
-Czego chcesz? - spytała Ania.
-Nawijacie cały czas ten ładny, ten brzydki, ten z numerem 8 będzie moim mężem.. oszaleć idzie!- wykrzyknął wymachując rękami.
-Pfff..... -odpowiedziały jednocześnie.
Wrócili do oglądania meczu. Dziewczyny po chwili znów zaczęły komentować chłopaków którzy grali. Marcin zdenerwował się i wstał. Chciał wyjść. Ania złapała go za rękę.
-Zostań. Nie będziemy już.. -powiedziała.
-Mam taką nadzieje.- odpowiedział siadając.
Zdążył usiąść, a dziewczyny wróciły do komentowania wyglądu.
-Dobra, narka wam. - powiedział wychodząc.
Dziewczyny nic się nie odezwały. Jednie co to wzruszyły ramionami. Wróciły do oglądania meczy. Kiedy skończył się po około godzinie wyszły szukać Marcina, bo nie odpierał telefonu ani nie było go w domu.

***

I jak?;3 Ehhh.. wiem że krótki.o,O 

Nawet za krótki. O_O No ale..

nie dacie napisać.-,- Nie którzy .XD

Jedna laska się pytała DOSŁOWNIE co 10 minut!-_-

Masakra jakaś.:q Następny będzie dłuższy.

Małe info.;3

Nie będę dawała rozdziałów codziennie.;/

Jest końcówka wakacji.. chcę skorzystać i wyjść

na dwór... a nie siedzieć i pisać cały dzień.;3

A żeby w miarę dobry rozdział napisać

potrzebuje kilku godzin. :3 

» Rozdział 35.

Kacper stanął i usiadł na krawężniku. Szymon zauważył Kacpra i wstał.
-Wiesz.. ja będę już szedł, bo umówiłem się z kolegami. Pa -powiedział
-Ok.. pa. - odpowiedziała Eliza.
Eliza wstała i ruszyła w stronę domu. Za nią wstał Kacper. Dziewczyna weszła do domu i ściągnęła buty. Zadzwonił dzwonek. Otworzyła drzwi i stał Kacper.
-Hej. - powiedział.
-Czeeść. -odpowiedziała całując go w polik.
-Po jaką cholerę tuliłaś się z Szymonem?! - wykrzyknął.
-Daj mi spokój! Znajomych nie mogę mieć?!
-Możesz! Ale żeby się tulić?!
-A co?!! Tylko ciebie mam tulić?!
-Noo!
-Daj spokój!! Ty całowałeś się z Kaśką!! -Elizie z nerwów zaczęły spływać łzy.
-To ku*wa było przez alkohol!!
-Czyli mi nie ufasz?! Jak mi nie ufasz nie powinniśmy być razem!! Nara!
Dziewczyna zatrzasnęła drzwi i zsunęła się na ziemie. Zaczęła płakać. Podeszła do niej jej mama z pytaniem " co się znów stało? ". Eliza opowiedziała wszystko mamię, po czym wyszła na podwórko i usiadła na huśtawkę.
Znów wszystko się je*ie.. - pomyślała.
Po 30 minutach dostała sms'a od Kacpra; " Przepraszam, byłem zazdrosny. " . Usunęła sms'a. Po chwili zadzwonił dzwonek do drzwi. Otworzyła je mama. Na podwórko przyszedł Kacper i usiadł koło dziewczyny.
-Eh.. przepraszam, przepraszam, przepraszam... - powiedział.
-Nie. -odpowiedziała stanowczo.
-Wybaaaaaacz. Proszę, proszę... prooooszę!
-Dooobra!
-Jeeej! -wykrzyknął całując ją w polik.
Wpadli w śmiech. Posiedzieli jeszcze parę minut na huśtawce pochłonięci rozmową. Wstali, Eliza poszła po torbę i wyszli na dwór. Poszli po Anię i Marcina. Jak wyszli poszli na lody, następnie ruszyli na boisko.
-Ja zaraz wrócę. - powiedział Kacper wstając.
-A gdzie idziesz?  - spytała Eliza.
-Nie ważne.. zaraz wrócę.
-No ok..
Kacper poszedł prosto. Po 10 minutach Eliza powiedziała że idzie do sklepu po jakieś picie. Kiedy doszła do sklepu zobaczyła że siedział Kacper z kolegą. W jednej ręce trzymał butelkę z piwem w drugiej papierosa. Dziewczyna bez słowa weszła do sklepu. Kacper zauważył ją.
-Zaje*iście! -powiedział wyrzucając szluga i kładąc na ziemi butelkę z piwem.
Chłopak wbiegł do sklepu za Elizą ta go odepchnęła.
-No weź! - powiedział.
-Zachowujesz się jak zwykły menel! - wykrzyknęła. -Zoostawa mnie!
Eliza jak kupiła butelkę z wodą wyszła zdenerwowana ze sklepu. Kacper wybiegł za dziewczyną ze sklepu i złapał ją za rękę.
-Eliza no..
-Daj mi spokój! Rozumiesz?! Obiecałeś...
Dziewczyna wyrwała rękę i pobiegła do przyjaciół. Kacper usiadł koło kolegi. Wziął butelkę z piwem, napił się i rzucił nią.
-Oo.. stary. Nieźle się teraz wpakowałeś.. -powiedział jego kolega.
-Żartujesz?! - wykrzyknął.
-Nie żartuje...
Eliza jak przybiegła do przyjaciół usiadła koło Ani.
-Kacper pije piwo i pali.. -oznajmiła.
-Że co?! - ździwiła się.
-Nie żartuje no.. widziałam go pod sklepem z jakimś kolesiem..
Po 20 minutach przyszedł Kacper na boisko i stanął koło przyjaciół.

***

I jak? ^^ Będę pisała krótkie rozdziały . : 3 

Na razie. : >

» Rozdział 34.

Po powrocie do domu Eliza poszła do swojego pokoju i odłożyła torbę. Następnie weszła do pokoju brata. Ten siedział jeszcze przy komputerze. Dziewczyna stanęła obok niego.
-Mateusz.. czemu ty mi znów nazłość robisz? - spytała.
-Jesteś moją siostrą.. kocham robić ci na złość. -odpowiedział.
Eliza odwróciła się i ruszyła do swojego pokoju. Od razu przebrała się w ciuchy do spania i zasnęła. Jak wstała zeszła na śniadanie. Mama z Mateuszem czekali na nią. Usiadła przy stolę i zaczęła jeść. Po śniadaniu poszła do łazienki umyć się, ubrać i uczesać. Jak tylko wyszła zadzwonił dzwonek do drzwi. Podbiegła do nich i chwyciła za klamkę. Stanęła jak wryta. Był to Szymon.
-Heej. - powiedział uśmiechając się lekko.
-Em.. cześć. Wejdź. - odpowiedziała Eliza wpuszczając go do domu.
-Dzięki. -powiedział szeptem.
Dziewczyna zaprowadziła go do swojego pokoju. Usiedli na kanapie.
-Tooo... po co przyszedłeś? - spytała Eliza.
-A co? Nie można już odwiedzić starej przyjaciółki? -odpowiedział śmiejąc się pod nosem.
-Można.. -Eliza wpadła w śmiech.
Zaczęli rozmowę. Po około 30 minutach do jej pokoju wszedł Mateusz z pytaniem " Gdzie jest moja płyta z grą? " Eliza wstała i podała mu płytę którą zostawił. Usiadła koło Szymona. Mateusz chciał już wyjść z pokoju, ale zauważył Szymona i cofnął się. Popatrzał się chwilę na niego i stanął koło mnie.
-Ejj.. tylko Kacpra nie zdradź z nim. - powiedział.
-Weź, się odczep. - odpowiedziała wyprowadzając z pokoju Mateusza.
Kiedy Eliza wyprosiła z pokoju brata usiadła z powrotem koło Szymona. Zauważyła że ten jakby posmutniał.
-Co jest? - spytała Eliza spoglądając na Szymona.
-Nic.. - odpowiedział. - Ty jesteś z Kacprem parą.. rozumiem?
-Taa.. -oznajmiła. -To co jeszcze powiesz?
-Wiesz.. ja muszę już iść. -odpowiedział wstając.
-Ale.. czemu? - spytała Eliza wstając za nim.
-Bo tak.. wybacz pa. -odpowiedział całując ją w policzek.
-Pa.. -odpowiedziała szeptem.
Eliza usiadła na kanapie. Szymon wyszedł z jej mieszkania. Dziewczyna po chwili zorientowała się że Szymon, wyszedł po tym jak się dowiedział że ona jest z Kacprem. Złapała za telefon i torbę. Zbiegła na dół i założyła buty. Zaczęła się rozglądać dookoła. Zauważyła go jak siedzi na ławce koło parku. Podbiegła do niego i usiadła.
-Po co tak na prawdę przyszedłeś? - spytała.
-Wiesz.. bo myślałem że ty nie masz chłopaka no i .. sama wiesz.
-Domyślam się.. myślałeś że masz jakieś szanse?
-Właśnie.. - odpowiedział.
Eliza przytuliła Szymona. Przez park przechodził w tym czasie Kacper i wszystko widział.

***

I jak?;3 Sorki że tak późno .XD

» Rozdział 33.

Następny dzień. Eliza jak zwykle wstała i zeszła na śniadanie. Po śniadaniu poszła się ubrać. Założyła krótkie  fioletowe spodenki i szarą luźną bluzkę. Około godziny 12 zadzwonił dzwonek. Dziewczyna podbiegła do drzwi i otworzyła je. Stał Kacper.
-Hej. - powiedział lekko uśmiechając się i robiąc nie winną minę.
-Eh.. właź. - odpowiedziała Eliza.
Poszli do pokoju. Eliza usiadła na kanapie, a koło niej Kacper. Zapanowała cisza.
-Dobra, nawijaj. Po co przyszedłeś. - ciszę przerwała Eliza.
-Będziesz krzyczeć? albo nie wywalisz mnie z domu i dasz dokończyć? - spytał.
-Pff... już się boje co masz do powiedzenia. Nie będę krzyczeć i dam ci dokończyć. - odpowiedziała.
-Eh.. no, bo ja wczoraj byłem na imprezie u Kasi. Bo mnie zaprosiła. No i trochę.. wypiłem. - powiedział.
-No wiem.. że wypiłeś..
-Właśnie.. no i ja się całowałem z Kasią no i ..
-No i ...?
-Byłem z nią sam na sam w pokoju, całowaliśmy się i ona spytała się mnie czy będziemy razem.. zgodziłem się.
Eliza wstała bez słowa i stanęła koło okna. Kacper stanął za nią i złapał ją za biodra. Pocałował ją lekko w głowę.
-Przepraszam. - wyszeptał jej do ucha.
Dziewczyna odwróciła się. Miała łzy w oczach.
-Spoko, to.. nie twoja wina. To przez alkohol. - powiedziała, powstrzymując się od płaczu.
-Ja nie jestem z Kasią... dzisiaj rano zadzwoniłem do niej i to odkręciłem.
-Dobrze.. - odpowiedziała Eliza, po policzku spłynęła jej pierwsza łza.
Kacper ją przytulił. I wyszeptał jej znów " przepraszam " . Usiedli.
-Na prawdę jest mi przykro.. przepraszam. - powtarzał Kacper. -Byłem pijany..
-Doobrze. Już nie przepraszaj. - powiedziała Eliza wycierając łzy.
Dziewczyna usiadła bliżej Kacpra i pocałowała go w polik. Zapadła cisza.
-Jak byłeś pijany.. to jak to wszystko zapamiętałeś? - spytała Eliza przerywając ciszę.
-Kasia nic nie wypiła. I mi wysłała sms'a rano o treści " Hej, kotku. " , a o tym że miałem przyjść to pamiętałem.
Eliza pocałowała go w usta, a on ją schylił się i pocałował ją dłużej. Do pokoju wszedł Mateusz. I stanął koło całujących się. Eliza zauważyła Mateusza i szturchnęła swojego chłopaka. Usiedli prosto.
-Czego tu ? - spytała Eliza.
-Niczego tu.. - opowiedział.
-To wyjdź...
Mateusz wybiegł z pokoju i ruszył do mamy.
-Mamo!! Eliza się całowała z Kacprem! I to nie pierwszy raz! - wykrzyknął .
Dziewczyna wybiegła za bratem z pokoju. Złapała go i zatkała mu buzię. Zaprowadziła go do swojego pokoju. Posadziła go na kanapie i stanęła na przeciwko niego.
-Dobra, czego chcesz? - spytała.
-No nic nie chcę. - odpowiedział.
-To po co lecisz z tym do mamy?!
-Bo tak mi się podoba, a teraz mnie wypuść.
Eliza przytrzymała go w pokoju. Cały czas wypytywała co chcę. On odpowiadał " nic " .
-Do cholery jasnej!! Wypuść mnie!! - wykrzyknął.
Do pokoju weszła mama, bo usłyszała krzyki. Eliza wypuściła brata, ten stanął obok. Kacper nic nie mówił. Dziewczyna usiadła na kanapie.
-Co tu się dzieje? - spytała mama.
-Eliza całuje się z Kacprem. - odparł Mateusz.
Eliza z Kacprem zaczerwienili się. Mama spojrzała się na nich i odpowiedziała Mateuszowi " no i co z tego " . Mateusz poszedł do swojego pokoju. Mama wyszła. Eliza wpadł w śmiech, po niej Kacper.
-Uduszę gnoja.. - oznajmiła Eliza.
-Oj, daj spokoju. - odparł. -Idziemy gdzieś?
-Okej.
Dziewczyna wzięła swoją torbę i zeszła na dół z Kacprem. Założyli buty i wyszli z domu. Chłopak złapał Elizę za rękę i zaprowadził do swojego kolegi. Weszli do jego mieszkania i usiedli w dużym pokoju.
-I co? - spytała Eliza.
-Poczekaj tu. Okej? Przyjdę.- spytał Kacper.
-Eee.. okej. - odpowiedziała.
Kacper wyszedł z mieszkania jego kolegi i poszedł. Eliza została z nim. Dziewczyna siedziała na kanapie, a on stał. Po chwili usiadł koło niej i podał jej rękę.
-Paweł. - powiedział.
-Eliza, miło mi . - odpowiedziała. -Powiesz mi gdzie poszedł Kacper?
-Tajemnica.. zobaczysz.
Zaczęli rozmowę na inny temat . Po 10 minutach Paweł wstał i poszedł do kuchni. Eliza poszła za nim i stanęła obok niego. Uśmiechnęła się, a on to odwzajemnił. Podał jej szklankę z colą i poszli z powrotem na kanapę. Chłopak włączył telewizję i zaczęli oglądać jakiś film. Kiedy minęło 40 minut przyszedł Kacper.
-To idziemy? - spytał Kacper, Elizy.
-Jasne. -odpowiedziała, wstając z kanapy. -To pa Paweł. - powiedziała wychodząc.
-No, cześć. - odpowiedział zamykając drzwi.
Kacper zabrał ją na spacer, po godzinie 20 zabrał ją do swojego domu. Wpuścił ją do domu, jego rodziców nie było.
-Zamknij oczy. - powiedział.
Eliza zamknęła oczy, on złapał ją za rękę i zaprowadził ją do dużego pokoju.
-Otwórz.
Dziewczyna otworzyła je. Zobaczyła stół, na którym były 2 świece i jedzenie. Skoczyła na szyje Kacprowi. Usiedli przy stole. Eliza wzięła widelec i wpadła w śmiech po niej Kacper.
-Co jest? - spytał
-Nic. Przyznaj się.. sam tego nie robiłeś? - spytała.
-No.. nie. Mama pomogła. - odpowiedział i zaczął się śmiać.
-A za co to ? - spytała.
-Przeprosiny... za wczoraj. - odpowiedział.
-Mówiłam ci że...
-Dobra, dobra.. cicho już. - przerwał jej.
Zaczęli jeść. Po kolacji wyszli jeszcze na jeden spacer. Kiedy minęła północ Kacper odprowadził ją do domu. Pod domem przytulili się i pocałowali. Eliza weszła do domu, a Kacper ruszył w stronę swojego domu.

***

Może być? xd

» Rozdział 32.

Eliza usiadła na kanapie i włączyła telewizor. Do jej pokoju zapukał Mateusz. I wszedł usiadł koło Elizy i się przytulił ją.
-Przepraszam, siostra. - powiedział.
Dziewczyna przytuliła się do niego. Do pokoju weszła mama.
-Mam dla ciebie ciuch.. - przerwała.
Mateusz zobaczył mamę stojącą w drzwiach i przestał przytulać Elizę.
-Eee.. cześć mamo. - powiedział.
-Cześć, co wy tu..ee.. robicie? - spytała.
-Nic, ja już idę do siebie. Dobranoc. - powiedział Mateusz wychodząc z pokoju.
Eliza wróciła do oglądania telewizji. Jej mama włożyła ciuchy do szafki i wyszła.
-Mamo, co ty tak późno ciuchy przynosisz? - spytała Eliza.
-Leżały na dolę. Więc ci je przyniosłam. - odpowiedziała otwierając drzwi.
-Aha.
-No, dobranoc. - powiedziała wychodząc z pokoju.
-Dobranoc. - odpowiedziała Eliza.
Eliza posiedziała jeszcze parę minut przed telewizorem. I poszła spać.

Dom Anii...
Ania znów sms'owała z Sebastianem. Dowiedziała się że chłopak nie wróci do końca wakacji.
Późno położyła się spać. Wyłączyła telefon kończąc sms'owanie z Sebastianem sms'em; "Dobranoc, kotku."
Marcin siedział sam w pokoju grając całą noc. Położył się dopiero o 6 rano.

Następnego dnia...
Kiedy wybiła godzina 12 do domu Elizy zadzwonił dzwonek. Drzwi otworzył Mateusz. Był to Kacper stał z czerwoną różą.
-Cześć. Jest Eliza? - spytał Kacper.
-Jest.. - odpowiedział. - Eliza!! Twój chłopak przyszedł!!
Dziewczyna pod biegła do drzwi.
-Eee... Mateusz. Możesz już iść. - powiedziała Eliza.
-Doobra. - odpowiedział, odchodząc od drzwi.
-Chodź do mojego pokoju. - Eliza, wpuściła Kacpra do domu.
Zaprowadziła go do swojego pokoju. Chłopak usiadł na kanapie. Eliza wzięła szczotkę i zaczęła się czesać.
Kiedy się uczesała Kacper stanął koło niej.
-Proszę. - powiedział dając Elizie różę.
-Em.. dzięki. - odpowiedziała, lekko zdziwiona.
Dziewczyna wzięła różę i pobiegła po wazon. Przyszła i postawiła ją na szafkę. Chłopak złapał ją za rękę i przybliżył do siebie. Pocałowali się. Kacper cofał się i potknął się. Upadł na łóżko i za sobą pociągnął Elizę. Ona upadła  na niego. Nie patrząc na nic dalej się całowali. Do pokoju wbiegł Mateusz.
-Eeeee... ja tylko tak przypadkiem.. - wyjąkał.
Eliza wstała, a za nią Kacper i usiedli na kanapie jak gdyby nigdy nic. Jak Mateusz wyszedł z pokoju wpadli w śmiech.
-Wybacz. - powiedział Kacper, próbując opanować śmiech.
-Spoko, nic się nie stało.. oby młody mamie nie na kapował..
-Eee.. tam. Jakby coś będzie moja wina, ok? - spytał.
-Nie. I nie kłóć się, ok? - Eliza znów wpadła w śmiech.
-Ok, ok. - odpowiedział.
Porozmawiali jeszcze chwilę i wyszli z domu. Chłopak złapał ją za rękę i poszli na spacer. Nagle podbiegła jakaś dziewczyna do Kacpra i go pocałowała.
-Hej! - wykrzyknęła.
-Kaśka?! Co ty.. co ty tu robisz?! - zdziwił się Kacper.
-Em.. Kacper? Kto to? - spytała cichym głosem Eliza.
-A ty do cholery jasnej kto ?! - wykrzyknęła Kaśka.
-Ja... jestem dziewczyną Kacpra. - powiedziała stanowczo Eliza.
-Kacper? Przecież, ja miałam być twoją dziewczyną.!! - wykrzyknęła Kaśka.
Kacper, złapał oby dwie dziewczyny za ręce i zaprowadził na ławkę. Powiedział że Kasie poznał na obozie. To ona się w nim zakochała, nie on w niej. I nic jej nie obiecał. Kasia po tym wstała i uciekła z płaczem. Kacper usiadł obok Elizy i zapalił papierosa.
-Świnia. - powiedziała Eliza.
-Co chcesz? - spytał.
-Obiecałeś że nie będziesz palił. - odpowiedziała. -No i .. ta Kasia.
-Ale..
Zanim zdążył coś powiedzieć Eliza wstała i poszła. Nie chciała przesiadywać w towarzystwie kogoś kto pali.  Dziewczyna poszła do domu, chłopak został sam. Nastał wieczór. Eliza próbowała dodzwonić się do Kacpra, on nie odbierał. Około godziny 22 oddzwonił.
-Czego nie odbierasz?! - wykrzyknęła do telefonu.
-Koteczku, mój najwspanialszy... weź wyluzuj.. przyjdę po ciebie jutro około 12, zgoda?
-Piłeś?!?!
-Słoneczko, ochłoń nerwy!  Przyjdę jutro do ciebie.. i pogadamy.
Eliza rozłączyła się i rzuciła telefon.
On pił.. nigdy nie pił.. był inny niż wszyscy chłopacy. - pomyślała
Obejrzała telewizję i zasnęła.

***

I jak ? ;3 

» Rozdział 31.

Następny dzień...
Eliza jak wstała zeszła na śniadanie, przy stole siedział już brat z mamą. Dziewczyna podeszła i usiadła przy stolę. Zaczęła jeść. Po śniadaniu poszła do swojego pokoju i zaczęła się ubierać, po chwili do jej pokoju wszedł Mateusz.
-Eliza? - spytał otwierając drzwi.
-Co chcesz? Ubieram się. - odpowiedziała zakładając szybko bluzkę.
-Dzisiaj idziemy do Magdy?
-Tak ubiorę się i pójdziemy. Ok? - spytała.
-Ok. Idę się ubierać. - odpowiedział zamykając drzwi.
Chłopak pobiegł do swojego pokoju. Eliza ubrała się i zadzwonił jej telefon dzwoniła tradycyjnie Ania.
-Halo? - spytała.
-Czeeeść! - wykrzyknęła Ania do telefonu. - Wychodzisz dzisiaj? Na pewno taak!
-Sorry, dzisiaj nie mogę. - odpowiedziała.
-Czemu?! - zdziwiła się Ania.
-No idę z Mateuszem do jego dziewczyny to znaczy .. byłej dziewczyny.
-Eliza, będzie bawić się w psychologa? - zaśmiała się.
-A jak! Zazdrościsz? - Eliza wpadła w śmiech.
Do pokoju Elizy wpadł Mateusz.
-Eliza!! Chodź! - wykrzyknął.
-Ania, muszę kończyć. Pa. - powiedziała rozłączając się.
Dziewczyna schowała telefon do torby. Wzięła torbę w rękę i poszła ubierać buty. Wyszli z domu, droga zajęła im 20 minut.
-Ja.. ja... ja tam nie wejdę. - jąkał się Mateusz.
-Czemu? - spytała Eliza.
-Doobra, wejdę. - odpowiedział.
-Jeezu.
Eliza zapukała do drzwi. Otworzyła je Magda.
-Mamy nie ma. - powiedziała. - jestem tylko z koleż... ty jesteś siostrą Mateusza?!
-Jestem. - odpowiedziała.
Maga zamykała drzwi, Eliza je zatrzymała.
-Weź wyluzuj. Chcemy pogadać.
Mateusz z Elizą weszli do środka. W dużym pokoju siedziała koleżanka Magdy. Eliza z Mateuszem usiedli na kanapie.
-O czym chcecie pogadać? Jak chodzi o sms'a.. nie chcę gadać! - wykrzyknęła.
-A widziałaś chociaż, z kim on się całował? - spytała Eliza.
-Nie.. moja koleżanka mi powiedziała. - odpowiedziała wskazując ręką na jej koleżankę.
-Ee.. to ja będę już szła. Pa Magda. - wykrzyknęła jej koleżanka wychodząc.
Eliza poszła za jej koleżanką i złapała ją za rękę mówiąc " czekaj, czekaj " .
-Co chcesz? - spytała.
-Siadaj. - odpowiedziała Eliza.
Dziewczyny usiadły na kanapie. Koleżanka Magdy powiedziała wszystko. Powiedziała że specjalnie wymyśliła to że Mateusz całował się z jakąś dziewczyną, żeby być z Mateuszem. Chciała ich skłócić. Była zakochana w Mateuszu.
-O ludzie. - powiedziała Eliza.
-Że co?! Jezu.. Mateusz wybacz mi. - powiedziała Magda.
-Wybaczam.. - odpowiedział.
-Bądź ze mną proszę.. - błagała Magda.
-Nie. Eliza idziemy? - spytał.
-Jak chcesz to chodź. - odpowiedziała.
Wyszli z domu. Szli dłuższą drogą niż wcześniej.
-Ale ty masz problemy... gorsze niż moje. - oznajmiła Eliza.
-No co?
-Nic... chodź idziemy na lody. - powiedziała .
Ruszyli w stronę lodziarni. Stanęli w kolejce, kiedy kupili lody usiedli na krzesłach. Zaczęli rozmawiać, do lodziarni weszła Ania, Kacper i Marcin. Gdy oni kupili lody usiedli dalej od Elizy. Po chwili do dziewczyny podszedł Kacper i pocałował ją w policzek.
-Cześć. - powiedział.
-Hej. - odpowiedziała.
-Co tam? W nianię się bawisz? - zaśmiał się.
-Na serio głupi jesteś. - odpowiedziała.
-Eliza, ja was zostawię. Przyjdę, ok? - powiedział, w pewnym momencie Mateusz.
-Ok. - odpowiedziała Eliza.
Kacper z Elizą zaczęli rozmowę. Po 10 minutach, Ania zawała Kacpra, on poszedł do Ani i zostawił Elizę. Dziewczyna wyszła i zaczęła szukać brata. Siedział na ławce. Usiadła koło niego i go przytuliła.
-Co ty taki smutny? Idziemy? - spytała.
On kiwnął głową i ruszyli w stronę domu. Kiedy doszli do domu, Mateusz od razu uciekł do swojego pokoju i się zamknął. Eliza usiadła koło mamy na tapczanie.
-Co Mateuszowi? - spytała mama.
Eliza opowiedziała o wszystkim mamie. Zapadł wieczór, Mateusz nie wynurzał się z pokoju nie przyszedł ani na obiad, ani na kolacje.
-Ciężko to znosi. - oznajmiła.
-Noo.. - odpowiedziała Eliza.
Dziewczyna wstała z tapczanu i poszła do pokoju brata. Otworzyła drzwi. Siedział na kanapie ze słuchawkami w uszach. Eliza weszła do pokoju i usiadła koło Mateusza. Wyciągnęła mu słuchawki z uszu.
-Ej. Weź wyjdź z pokoju. Masz kolegów.. byli po ciebie dzisiaj. Czemu nie wychodzisz? - spytała Eliza.
-Nie chcę. - odpowiedział .
-O Boże.. masz 12 lat. Wyjdź z tego pokoju, wyjdź na dwór.. znajdziesz dziewczynę. Jesteś jeszcze młody. Ja w twoim wieku nie miałam chłopaka.. i żyję. - pocieszała go.
Chłopak spojrzał się na siostrę.
-Jesteś młody.. bla bla bla.. znajdziesz dziewczynę... bla bla bla.. weź wyjdź stąd. - powiedział.
-Uparty osioł z ciebie! Człowiek chcę pomóc.. ale ty nie.. po co! A siedź se i tak całymi dniami i nocami! Mam cię w dupie! - wykrzyknęła wychodząc z pokoju i zatrzaskując drzwi.
Zdenerwowana dziewczyna poszła do swojego pokoju.

***

I jak?;3 Podoba się?: P Starałam się jak najmniej dialogów.. eh. nie wychodziło

mi to . >_<

» Rozdział 30.

Przyjaciele rozmawiali, śmiali się i wygłupiali na boisku. Po godzinie na boisku zjawił się Marcin. Chłopak usiadł koło Ani i wykrzyknął jej do ucha " No siema!!! " . Dziewczyna podskoczyła do góry .
-Głupi jesteś?! - wykrzyknęła zdenerwowana Ania.
-No a jak! Teraz się domyśliłaś?
-Jeszcze się przyznaje.. nie no spoko . - odpowiedziała siadając.
-Już ci lepiej ? - spytała Eliza, spoglądając na przyjaciela.
-Taa.. - odpowiedział.
Na boisku zjawił się Sebastian z kolegą. Podszedł do Ani.
-Cześć. - powiedział schylają się i delikatnie całując ją w polik.
-Eem... hej . - odpowiedziała dziewczyna i lekko zaczerwieniła się.
-Ania, to twój chłopak?! - wykrzyknął Kacper. - Czemu ja nic nie wiem ?!!
-On nie jest moim chłopakiem, to kolega.
-Nie.. nie jestem? - odpowiedział smutnym głosem odwracając się.
Było słychać jego ciche śmianie się pod nosem. Ania wstała, stanęła za nim i pocałowała go w polik.
-Oj. jesteś, jesteś.. - uśmiechnęła się.
Do Ani i reszty dołączył Sebastian z kolegą - Łukaszem. Na boisku czas zleciał im dość szybko, poganiali się i powygłupiali. Następnie poszli grupką na pizze. Gdy doszli do pizzerii i usiedli przy jednym stoliku, nie mogli zdecydować się jaką pizze wziąć. Kiedy już ustalili jaką pizze wezmą, Ania podeszła do kasy i zamówiła pizze, była ona ze wszystkim dodatkami oprócz kukurydzy. Kosztowała 36 zł. było ich 6 w grupie więc każdy zapłacił 6 zł. Pizza, na ich stole pojawiła się 20 minut później. Każdy na razie wziął po jednym kawałku, pizza miała 12 kawałków, więc dla każdego po 2.
-Ale ona doobra. - powiedział Kacper, z pełnymi ustami.
-Weź, to najpierw połknij, a nie mówisz z pełną gębą.. są tu inni ludzie. - powiedziała Eliza.
-Oj, kotku nie denerwuj się. - odpowiedział Kacper, z dalej pełnymi ustami głaszcząc Elizę po głowię.
-O boże, z kim ja się zadaje. - oznajmiła Eliza, gryząc pizze.
Wszyscy wpadli w śmiech. Kiedy zjedli pizze, wyszli i ruszyli do parku. Po 10 minutach byli w parku. Eliza usiadła na ławkę, koło niej Ania i Kacper. Na jednej ławce wszyscy się nie zmieścili, dobrze że koło niej stała jeszcze jedna.
-Dziwnie się czuję. - zaśmiał się Kacper.
-Czemu? - spytała zdziwiona Ania.
-No, bo patrz. Na tamtej ławce siedzą sami faceci.. a ja jeden tutaj z dziewczynami. - oznajmił, wskazując ręką na ławkę gdzie siedział Marcin, Łukasz i Sebastian.
-O ludzie.. ale ty masz problemy . - zaśmiała się Ania.
-Noo! Wielkie.
W pewnym momencie zadzwonił telefon Sebastiana.
-Słuchajcie, muszę iść do domu. Jadę nad morze na kilka dni. - powiedział Sebastian wstając z ławki.
-Hę? Jak to.. na klika dni!? - wykrzyknęła Ania.
-No na klika dni.. nie wiem na ile. - odpowiedział.
Ania wstała i stanęła na przeciwko Sebastiana.
-Jak musisz to idź.. - powiedziała całując go w polik.
Dziewczyna odwróciła się, ten jednak złapał ją za rękę.
-To tęsknić nie będziesz? - spytał.
-Będę... oczywiście że będę .. tylko..
-Tylko co? Dobra, rozumiem znamy się kilka dni.. no tydzień..
-Weź, nie chcę się z tobą kłócić.
-Ehh.. Kocham Cię.. tyle ci powiem.
Chłopak pocałował Anię.
-Ja muszę iść do domu. Będę tęsknić. Pa! - wykrzyknął biegnąc do domu.
Ania stała jak wryta. Podeszła do niej Eliza i nią potrząsnęła.
-Ania!! - wykrzyknęła.
-Eee.. co? - spytała. - Gdzie Sebastian?
-Pobiegł do domu, żyjesz w ogóle.. czy gadam z duchem?!
-On.. on.. - jąkała się Ania.
-On powiedział że cię kocha.. taa... - powiedziała łapiąc przyjaciółkę za rękę i kierując na ławkę. - Usiądź se..
-On powiedział że mnie kocha !!! - wykrzyknęła Ania do Elizy. - Ale znamy się dopiero tydzień.. i co z tego.. ON MNIE KOCHA!!
-Czekaj, czekaj! To wy parą nie jesteście?! - wykrzyknęła Eliza.
-Nie.. żartowaliśmy wtedy . - odpowiedziała gdy się uspokoiła.
Po chwili dziewczyny zobaczyły że nie ma Łukasza.
-Gdzie ten kolega Sebastiana.. no ten ..Łukasz? - spytała Eliza, Marcina.
-Poszedł do domu. - odpowiedział.
-Wszyscy idą do domu.. eh. - westchnęła Eliza.
Posiedzieli do wieczora w parku. Następnie tradycyjnie Kacper odprowadził Elizę do domu. Przed domem przytuliła się do Kacpra i się z nim pożegnała. Weszła do domu. Wykrzyknęła do mamy " cześć! " i pobiegła do swojego pokoju. Kiedy otwierała drzwi, usłyszała płacz z pokoju swojego brata. Otworzyła drzwi i zobaczyła płaczącego Mateusza który siedział na kanapie z telefonem w ręku.
-Co się stało? - spytała wchodząc do pokoju i siadając na kanapie.
Chłopak bez słowa pokazał jej telefon. Był tam sms od Magdy o treści:

" Ty debilu! Zrywam z tobą! Jesteś zwykłą świnią! Całować się z inną laską

będąc ze mną?! Pożałujesz tego zobaczysz! I co? Teraz na pewno myślisz że jestem 

idiotką zrywając przez sms'a? No to debilu masz pecha! Czuj się jak ja!

I wal się teraz! "

Dziewczyna po przeczytaniu sms'a, odłożyła telefon na bok. Przypomniały jej się słowa Marcina; " Jego miłość dłuugo potrwa. Z 2 tygodnie. " 

Miał racje.. nawet 2 tygodni nie wytrzymali.. - pomyślała

-Oj, młody. Nie przejmuj się nią. - Eliza próbowała pocieszyć brata.

-Ale ona kłamie! Ja się z nikim nie całowałem! Nigdy bym jej tego nie zrobił! - powiedział wciąż zapłakanym głosem.

-Na pewno kłamie. Wiem że byś tego nie zrobił. Słuchaj, nie płacz. Łzy nic nie pomogą. Nie kasuj tego sms'a . Pójdziemy jutro do niej, ok?
-Ok. - odpowiedział przecierając łzy.
Chłopak spojrzał się na siostrę. Ona uśmiechnęła się.
-Eh.. przytulić? - spytała.
-Tak . - odpowiedział przytulają się do siostry . - Jesteś najlepszą siostrą na świecie.
Ona nic nie odpowiedziała, tylko się uśmiechnęła.
-Będzie dobrze, zobaczysz. I nie płacz. - powiedziała poprawiając mu włosy . - uczesz się czy coś.
Eliza wpadła w śmiech, po niej Mateusz.
-Dobra, won już mi z pokoju. Idę spać. - powiedział otwierając drzwi.
-Tsa.. wiedziałam że tak będzie jak ci się polepszy. Doobranoc! - wykrzyknęła zamykając drzwi.
-Dobra.. nie gadaj. Dobranoc! - wykrzyknął.
Eliza obejrzała telewizję i położyła się spać.

W domu Ani..
Dziewczyna całą noc sms'owała z Sebastianem. Nie miała wyciszonego telefonu, więc przez ścianę co chwilę Marcin słyszał dźwięk z jej telefon . Po trzeciej w nocy wpadł do jej pokoju.
-Idiotko!! Wyciszysz ten telefon?! Ja chcę spać! - wykrzyknął.
-Wyciszę, wyjdź stąd. - odpowiedziała chowając się pod kordłę.

***

Starałam się jak najmniej dialogów.;q eh.. mam nadzieje że fajny rozdział.xd

Dobiłam do 30 rozdziałów. *-* Jupi . XD

Podoba się.? ; 3 2 komentarze do rozdziału 29 . : o
No 1 komentarz, bo drugi mój . : O
Masakra jakaś. ; O Do tego rozdziału będzie ZERO.. zgadłam ? XD
2 opowiadanie;
http://bad-roadxq.blogspot.com/
Mam nadzieje że się spodoba jak to . xdd

» Rozdział 29.

Następny dzień. Dziś z obozu wracał Kacper. Eliza obudziła się i zeszła na śniadanie. Przy stole siedział już Mateusz. Dziewczyna usiadła na przeciwko niego.
-Mateusz? - spytała.
-Nom, co?
-Czemu ty taki miły jesteś? Myślałam że będę musiała się z tobą kłócić o pieniądze, a ty normalnie je mi oddałeś.
-A co? Mam być wredny?
-To ma związek z Magdą, prawda?
-Czemu?!
-Ty się mnie pytasz?!
-Dobra, dzieciaki spokój!! Rozmowę dokończycie później, teraz jest śniadanie. - powiedziała mama kładąc na stole talerz z jedzeniem.
Wszyscy jedli w ciszy. Po śniadaniu Eliza poszła do swojego pokoju dostała sms'a od Kacpra; " Hej, zaraz będziemy wyjeżdżać, będę o 12. Spotkamy się o 13 na boisku? " Dziewczyna bez zastanowienia odpisała " zgoda, będę o 13 " . Ubrała się i zeszła na dół.
-Mamo, wychodzę o 13 . - powiedziała siadając koło mamy.
-Dobrze. Kacper przyjeżdża? - spytała.
-Tak. Mam nadzieje że tak jak obiecał... że się nie zmienił.
-Na pewno nie. - pocieszała ją mama.
Dziewczyna poszła do pokoju barta. On siedział w ciszy na tapczanie, Eliza usiadła koło niego.
-Co jest? - spytała szturchając brata.
-Nic. - odpowiedział spoglądając na siostrę
-Co ty taki? Dziwny jesteś ostatnio.
-Nie jestem.
Eliza wstała i zaczęła dotykać jego rzeczy. On nic, zawsze się denerwował i wyrzucał ją z pokoju.
-Mateusz, co jest? Powiesz mi czemu tak od razu oddałeś mi pieniądze? Nie musiałam z tobą walczyć o nie.. jak nigdy.
-Jezu, po prostu. Nie pomyślałaś, że mam dość już walczenia z własną siostrą? To nie ma sensu.
-Pff.. a ty jesteś. Nie ma sensu.. pff..
Eliza zaczęła łaskotać, Mateusza. Znów zaczęli się bić. Dziewczyna wyszła z jego pokoju i poszła do mamy. Kiedy wybiła 12;45 poszła po torbę i ruszyła w stronę boiska. Jak doszła usiadła na murku. Kacpra jeszcze nie było. Była przed czasem, ponieważ była 12;55. Poczekała chwilę zobaczyła że Kacper siedzi dalej od niej, najwyraźniej jej nie zauważył. Zobaczyła że Kacper pali. Podbiegła do niego.
-Ty palisz?! - wykrzyknęła.
-A jakieś cześć, hej? - spytał.
-Cześć. - powiedziała. - TY PALISZ?! Obiecałeś że się nie zmienisz. no!!
-Hej, no wiesz.. nie zmieniłem się tylko to.. ale to tylko teraz.. potem  nie będę... - wyrzucił papierosa i próbował się tłumaczyć przed przyjaciółką.
-Fuuj. - Eliza wyrażała obrzydzenie.
-Dobra, nie przytulisz się?
-Fuu! Śmierdzisz teraz. - powiedziała śmiejąc się pod nosem. - i jak ja cię mam przytulić?!
-Jak nie chcesz nie musisz. Opowiadaj co słychać. - powiedział.
Dziewczyna zaczęła opowiadać Kacprowi co działo się przez te 3 tygodnie jak go nie było. Powiedziała że Marcin się w niej zakochał, że rozmawiała z Szymonem.. wszystko. Prawie wszystko. Ukryła to że całowała się z Marcinem.
-No to wszystko.. nic innego się nie wydarzyło . - oznajmiła. - to co idziemy po Anie i resztę.
Eliza stała się nerwowa, bo nie powiedziała że całowała się z Marcinem. Zaczęły trząść jej się ręce.
-Czekaj, czekaj. - powiedział. - Czegoś mi nie powiedziałaś.
-Czego? Wszystko ci opowiedziałam.
-Ręce ci się trzęsą.. czyli coś ukrywasz.. powiedz. Nie będę zły.
-Na pewno nie będziesz?
-Nie.. przecież, jak masz chłopaka czy coś to my i tak parą nie byliśmy jak mnie nie było masz prawo.
-No.. ja całowałam się z Marcinem. - Eliza zamknęła oczy i odwróciła się.
Chłopak wstał i usiadł na przeciwko niej.
-Przecież, nic się nie stało. Jejku.. parą jesteście?
-Nie.. - odpowiedziała.
-I tak my parą nie jesteśmy więc nie rób afer.. ok?
-Ok.
-Teraz mnie przytulisz? - spytał.
Dziewczyna bez słowa przytuliła się do Kacpra.
-Brakowało, mi twojego przytulania. - powiedziała.
Porozmawiali jeszcze chwilę na boisku i poszli po Anie i Marcina. Kiedy Ania zeszła rzuciła się na szyje Kacprowi.
-Wy mnie dzisiaj uduście.. - zaśmiał się.
-Eliza, słyszysz.. masz go dzisiaj nie tulić. - zaśmiała się Ania.
-Cześć, Marcin! - wykrzyknął Kacper, jak zobaczył że Marcin wyszedł.
-Cześć! - odpowiedział.
Cała 4 poszła na pizze. Eliza cały czas rozmawiała z Kacprem . Marcin, stał się zazdrosny, dalej był zakochany w Elizie. Po pizzy poszli  na boisko. Eliza dalej rozmawiała z Kacprem. Marcin siedział obrażony. Koło niego usiadła Ania.
-Co jest? - spytała.
-Ona cały czas gada z Kacprem. - odpowiedział
-Nie było go przez 3 tygodnie.. ciebie miała cały czas. Jakbyś wyjechał i wrócił po dłuższym czasie też by sie tak zachowała.
Marcin spojrzał na Elizę i Kacpra, przytulili się i po chwili pocałowali. Najwyraźniej znów byli parą. Chłopak nie wytrzymał wstał i poszedł... usiadł na murku. Był za bardzo zazdrosny. Wolał się oddalić, zanim zrobi coś głupiego. Ania wstała i podeszła do niego.
-Maarcin. Daj se spokój.. - powiedziała.
-Tobie łatwo mówić! - wykrzyknął
Eliza z Kacprem podeszli do Ani i Marcina.
-Co się stało? - spytała Eliza
-Pff.. Marcinek zazdrosny. - odpowiedziała Ania.
-Marcin, wstawaj.. nie rób z siebie dzieciaka. - powiedział Kacper.
-Weźcie dajcie mi spokój!! Idźcie sobie dalej rozmawiać..  - odpowiedział.
Kacper z Anią ruszyli tam gdzie siedzieli wcześniej.
-Eliza, nie idziesz? - zawołał ją Kacper.
-Nie idźcie.. dojdę. - powiedziała.
Eliza usiadła koło Marcina.
-Ej..co tu będziesz sam robił? Chodź..
-Nie. idź do nich.. tęskniłaś za Kacprem. Mnie miałaś 3 tygodnie.. idź tam do niego.
-Marcin, weź się nie wygłupiaj! Chodź.
-Nie wygłupiam się idź..
-A ty jesteś uparty jak osioł! Chodź! Nie będziesz tu siedział sam!
-Będę! Idź!
-Nie.. jak nie chcesz iść to ja tu zostanę z tobą.. - powiedziała siadając koło Marcina.
Chłopak wstał.
-Eliza.. lubię cię.. nawet bardzo. Sama wiesz. Ale ja chcę pobyć sam.. muszę pomyśleć na tym no że jesteście razem i ja nic na to nie poradzę.. Proszę idź.
Eliza bez słowa wstała i poszła do Ani i Kacpra. Zaczęli rozmawiać.. minęło pół godziny, godzina.. Marcin dalej nie pojawiał się koło Elizy i reszty. Eliza wstała i podeszła do Marcina.
-Jezu, chłopie siedzisz tu już godzinę. Chodź wreszcie.
-Nie.
-Co mam zrobić żebyś przyszedł?
-Idź, ja dojdę zaraz.
Dziewczyna poszła i usiadła koło Kacpra. Po chwili zobaczyła jak Marcin idzie w ich stronę. Usiadł koło Ani.
-To się robi denerwujące. - powiedziała Eliza do Ani i Kacpra
-No. - odpowiedział Kacper.
Kacper usiadł koło Marcina.
-Ej.
-Co chcesz? - spytał Marcin.
-Weź, wstań i wróć do normalnego świata. A nie jesteś w świecie " Eliza " . Człowieku, masz 14 lat.. jeszcze nie jedną dziewczynę se znajdziesz.. Eliza z Anią mówiły mi jak cię jakaś Oliwia potraktowała, szkoda że tak zrobiła. No ale całe życie przed tobą, nie marnuj go na jedną osobę. Wyjeżdżasz pod koniec wakacji, nie daleko.. ale i tak zapomnisz o Elizie. W głowię będzie ci inna dziewczyna jaką tam spotkasz... a się nagadałem. Radzę Ci przemyśl to czy warto skupiać się na jednej osobie.
-Ja.. sobie to przemyślę w domu.. pa. - powiedział wstając i ruszając w stronę domu.
-Marcin, zaczekaj! - wykrzyknęła Eliza.
-Nie wołaj go. Niech idzie.. - powiedziała Ania zatykając buzie Elizie. - Lepiej dla niego.
Cała trójka pozostała na boisku..

*** 

Rozdział można zakończyć słowami; " to be continued " czy jakoś tak . XD

Dobijam do 30 rozdziałów. *-* Jest już 270 komentarzy . *_* i 

4606 odwiedzin . *___* Od 18 lipca 2012 . ; o Prawie miesiąc . ;D

>>CZYTAĆ!!<<
No jak widać.. odwiesiłam bloga. xD
Dla jednych to wielkie HURRRA!! , dla innych " Ale żenada -.- "
Mam prośbę.. nie podoba się.. nie czytaj . ^^ Zlikwidowałam, możliwość
dawania Anonimowych komentarzy.. jak chcesz dać kom. zaloguj się. ;q
Poprawię się od 30 rozdziału OBIECUJĘ.. będzie więcej opisów niż dialogów. ^^
Wiem że miałam odwiesić.. dopiero we wrześniu.. ale nie mogę wytrzymać, bez
pisania  bloga .:3 xD 

» Zawieszam . :p

Ostateczna decyzja .-,- Pff.. " nabijasz sobie sama komentarzy " taa.. taa.. jeszcze czego. -_- Tępa jak niektórzy nie jestem . > , < Zawieszam może do września.. może od września znów zacznę pisać.. jak niektórzy zapomną że ten blog wgl. istnieje.. -.- Ale wrzesień = szkoła. A szkoła  = nauka . I to nauka w 1 gimnazjum . -,- Komentujcie jak se chcecie.. : / Jedyne co mnie cieszy to to że od 18 lipca br. mam tyle komentarz ( ponad 250 ) . I tyle odwiedzin . ;q
Tu mnie możecie znaleźć. :p
http://needme.pinger.pl/
http://galeria.glitery.pl/profil-xsellx3
http://www.wywiader.pl/zafascynowanatobax3
+ strona na facebook'u . ^^
>>KLIK<<
Jak chcecie inne str. piszcie . Napisałam rozdział 29... ale nie jest on zakończeniem opowiadania . :/
Chcesz? pisz na e-mail lub gg. Albo na powyższe strony .

e-mail; ingenious@interia.eu

GG; 22338204

I słuchajcie.. to nie musi być mój ostatni blog.; 3 Najprawdopodobniej mam zamiar złożyć blog z moim zdjęciami lub z instrukcjami grafiki . : q Wiem że niektórych to cieszy że " nie będę zaśmiecać internetu swoimi wypocinami " czy coś tego stylu jak napisał ANONIM . ._. Na tego bloga będę zaglądać. Więc od razu mówię tak jak post wcześniej ;  komentarze typu " O jak dobrze że nie będziesz już pisać " itp.. zostaną usunięte. ;) 

Możecie do mnie pisać na gg czy e-mail .; q Chętnie poznam kogoś kto czytał wgl. ten blog . xd 

Można wysyłać jakieś pytania itp.. : p I jeszcze jedno, wiem że męczę was tą notatką.. ale cóż.. ciężko jest darować se komentarze krytykujące to jak piszę.;/ Jedni piszą że fajnie piszę inni że nuda, denne itp.. więc mam mętlik w głowę.:/ Weźcie się nie kłóćcie tylko NIE KŁÓĆCIE POD TYM POSTEM!! Wszystkie komentarze z kłótni zostaną usunięte.-_- Tyle.. nie będę męczyć.. jeżeli wgl. ktoś przeczytał ją całą to wielkie brawa dla niego . XD I piszcie na kontakt podany duużo wyżej . XD Na e-mail i GG . ^^ ah.. i jeszcze jedno . xd Jak wrócę do tego bloga będzie opcja dawania komentarzy TYLKO ZALOGOWANYM UŻYTKOWNIKOM!! -_- i będzie koniec z krytyką anonimów którzy boją się nawet powiedzieć kim są tak na prawdę.-,-

No to  pa. ♥

» Rozdział 28.

-Halo? - spytała Eliza.
-Czeeść! Słuchaj, za 10 min. będę po ciebie z Marcinem i Sebastianem.
-Spoko. - odpowiedziała rozłączając się.
Rzuciła telefon na kanapę, wstała i poszła do pokoju po torbę. Zaczęła ubierać buty.
-Eliza, wybierasz się gdzieś? - spytała jej mama wchodząc do przedpokoju.
-Tak, idę na dwór. - odpowiedziała zawiązując buta.
-Aha, no dobrze. - powiedziała wychodząc z przedpokoju.
Eliza ubrała buty i schowała telefon do torby. Zadzwonił dzwonek do drzwi. Cała 3 czekała na Elizę. Wyszła wykrzykując tylko " Pa, mamo wrócę jak zawszę! " i zamknęła drzwi. Tradycyjnie ruszyli na boisko. Usiedli tam gdzie zawszę.
-Eliza, to nie twój brat? - spytała Ania, wskazując na Mateusza i Magdę.
-Niestety tak. - odpowiedziała spoglądając na brata siedzącego z Magdą na trawie.
-Co ty taka? - spytał Marcin. - O brata zazdrosna?! - Marcin wpadł w śmiech.
-Nie, głupi jesteś?! - wykrzyknęła pukając go w głowę. - Tylko, młodemu w miłości powodzi się lepiej niż mi.
-Eee.. tam . Dramatyzujesz. - odpowiedział Marcin klepiąc ją po ramieniu. - Ile on ma lat? z 11 ? Jego miłość dłuugo potrwa. Z 2 tygodnie.
-Może i masz racje.. i on ma 12 lat. Dwa lata młodszy jest.. - powiedziała.
-Aha, ale chłopak niezłą dupę wyrwał! - zaśmiał się Marcin .
-Racja. - poparł go Sebastian.
-A wy głupi jesteście! Ona ma z 11-12 lat. - odpowiedziała Ania.
-I co? Ładna jest.. - powiedział Marcin, patrząc się na Magdę.
-Ogarnijcie dupę! Ona jest za młoda dla was. - powiedziała Ania, uderzając lekko w głowę Sebastiana i Marcina.
Zmienili temat rozmowy. Po chwili na przeciwko Elizy stanął Mateusz z Magdą.
-Siema siostra! - wykrzyknął na pół boiska.
-Czego chcesz? - odpowiedziała wrednym głosem.
-Pożycz 10 zł. Oddam ci w domu!
-Spadaj!! Bank jestem?!
-No prooszę!!  Nie bądź taka.
Eliza wyciągnęła z torby portfel i wyciągnęła 10 zł.
-Do wieczora widzę je z powrotem! - upomniała.
-Spoko, spoko. Daj. - chłopak wyciągnął rękę po pieniądze.
Ona je mu dała. Mateusz dał jej buziaka w policzek, powiedział " dziękuje " i pobiegł.
-Jaki on słodki . - powiedziała Ania.
-Taa.. przy znajomych. - odpowiedziała.
-Aha. - zaśmiała się Ania.
Wrócili do rozmowy. Po ok. 30 min. na boisku pojawił się Szymon z kolegą. Usiedli na murku. Kolega Szymona, szturchnął go i pokazał mu gdzie siedzi Eliza.
-No i ? - spytał Szymon.
-Nie idziesz do niej?
-Nie, są jej znajomi. Jakby była sama lub z jedną osobą, podszedłbym. Tak to obciach sobie zrobię. Już dzisiaj z nią rozmawiałem. - odpowiedział patrząc na kolegę.
-Jak chcesz.
Eliza z Anią zauważyły Szymona.
-Ja z nim dzisiaj rozmawiałam . - powiedziała Eliza do przyjaciółki.
-I..? - spytała zaciekawiona. - Jak?!
-Jak.. no normalnie. Powiedział że mu zależy na mnie, że mnie kocha, że przeprasza i takie tam.
-Aha, dobra. - powiedziała Ania wstając.
-Gdzie ty idziesz?! - Eliza szarpnęła przyjaciółkę za rękę.
-Do Szymona, a niby gdzie?
-Po co do cholery?! - dziewczyna zdenerwowała się i wstała.
-Dobra, nie idę.
Dziewczyny usiadły i zaczęły rozmowę na całkiem inny temat. Sebastian rozmawiał z Marcinem, a Ania z Elizą. Po chwili koło Elizy stanął kolega Szymona.
-Cześć. - powiedział spokojnym głosem.
-Eee.. cześć. - odpowiedziała Eliza, spoglądając na chłopaka.
-Chodź na chwilę. - powiedział, łapiąc Elizę za rękę.
-Gdzie?! - wykrzyknęła.
-Jeju, chodź.
-Eliza, idź. - powiedziała, jej przyjaciółka.
Dziewczyna wstała i poszła za kolegą Szymona. Zaprowadził ją tam gdzie siedział Szymon.
-Ty jakiś porąbany jesteś! - wykrzyknął Szymon, jak zobaczył koło siebie Elizę.
-Widać, że nie jestem tu potrzebna. pa. - Eliza odwróciła się i szła w stronę Ani i reszty.
-Zaczekaj. - za rękę złapał ją kolega Szymona.
-Co chcecie? - spytała. - ja z nim dzisiaj rozmawiałam już, nie chcę drugi raz tego przeżywać.
-Wybacz mu.
-Nie.
-Wybacz.
-Nie.
-No al..
-Nie. Nie. I jeszcze raz NIE!
Dziewczyna odwróciła się i pobiegła do Ani.
-Oni są chorzy! - wykrzyknęła do przyjaciółki.
-Czemu?
-Ten jego kolega, chcę żebym wybaczyła Szymonowi!
-Ale nie wybaczysz?
-Nie, musiałabym na głowę upaść. - odpowiedziała, poprawiając włosy.
Dziewczyny zaczęły znów inny temat rozmowy. Parę minut później koło Elizy stanął Szymon.
-Chodź, pogadać. - powiedział.
-Jezu, Szymon po co? Rozmawialiśmy już dzisiaj. Powiedziałeś mi wszystko.
-No wiem.. - odpowiedział rozglądając się dookoła.
-To po co chcesz ze mną gadać?!
-Nie wiem. Jezu, wszytko pomieszałem. Dobra. Pa. - powiedział i poszedł w stronę swojego kolegi .
Eliza wstała i złapała go za rękę.
-Doba mów, co miałeś mówić. - powiedziała puszczając jego rękę.
-Chciałem z tobą porozmawiać. Po prostu.
-Em... nie no spoko . O czym? - spytała lekko zdziwiona.
-Dobra, nie. Idź do Ani. Ja spadam. pa.
-Ee.. zgoda pa.
Eliza wróciła do Ani. Powiedziała jej co jej Szymon mówił. Nie wiele, ale mówił.
-I co? Tak po prostu se poszedł?! - powiedziała Ania.
-Taa.
-Dziwny jest jakiś. Nieprawdaż?
-Mhm. Ciekawe o co mu tak na prawdę może chodzić. - Eliza zaczęła się zastanawiać.
-Znów chcę mieć tylko ciebie, dla siebie. Eh.. - westchnęła Ania.
Koło nich usiadł Marcin z Sebastianem.
-Przegapiliśmy coś? - spytał Marcin.
Dziewczyny spojrzały się na siebie i wybuchły w śmiech. Chłopacy byli tak zajęci rozmową że nawet nie wiedzieli co się dzieje na boisku.
-Eee.. nie . - powiedziała Ania śmiejąc się.
Posiedzieli na boisku do 23 - norma. I wrócili do swoich domów. Eliza od razu jak weszła do domu weszła do pokoju brata, ten grał.
-Oddawaj, moje 10 zł. - powiedziała otwierając drzwi.
Chłopak wstał podszedł do skarbonki, wyciągnął 10 zł. i dał siostrze.
-ee.. dzięki . - odpowiedziała zdziwiona.
-Spoko. - odpowiedział, po czym wrócił do grania.
Dziewczyna wróciła do swojego pokoju. Włożyła pieniądze do portfela. Przebrała się w piżamę i zaczęła oglądać filmy.

***

I jak  . ? : d Mam nadzieje że ten nie jest NUDNY . -,- Ale na 100% znajdzie
się ktoś kto napiszę " nudne " no ale okej . : p Jak piszecie już że " nudne " itp..
to piszcie który fragment lub DLACZEGO nudne . Postaram się zrobić tak żeby nie było nudne . -,-
Pff.. dobra.. napiszcie swoje opinie . ^^

» ZAWIESZAM! «

Słuchajcie. Zawieszam bloga, na jakiś czas. Nie wiem na ile.. może na tydzień, dwa.. zobaczę.; / Eh.. racja. Pisanie opowiadania idzie mi słabo. Dlatego zawieszam. Nie jestem pewna czy wgl. wrócę do pisania.-,- Jak coś to założę bloga z fotografią lub instrukcjami graficznymi, albo o muzyce. Bo to idzie mi lepiej niż to.:q
Będę zaglądać na tego bloga, więc od razu mówię wszelkie komentarze typu " O jak dobrze że nie będziesz już pisać " itp.. zostaną usunięte. ;) I jeżeli ktoś chcę być np. powiadomiony o tym że znów pisze bloga lub mam innego niech pisze na e-mail lub gg . ^.^ Jak będzie sporo próśb o powrót, to może szybciej wrócę do pisania.: >

ingenious@interia.eu

GG; 22338204

jak chcecie, to piszcie.:)

Pa. ♥

» Rozdział 27.

Do pokoju Elizy weszła jej mama. Usiadła koło niej na tapczanie.
-I jak było? - spytała szeptem.
-Źle.. - odpowiedziała biorąc poduszkę  w ręce.
Dziewczyna przytuliła do siebie poduszę. Mama pogłaskała ją po plecach.
-Eliza, jesteście jeszcze dziećmi . Macie po 14-16 lat. A zachowujecie się jak wielce dorośli. Jutro wraca Kacper. Słyszałam że go bardzo lubisz. I bądź se z nim. A nie będziesz się przejmować Szymonem. Zranił cię.
-Ale mamo.. on żałuje. Popłakał się. - odpowiedziała Eliza przytulając poduszkę.
-O boże, popłakał się. A co on ma 5 lat że płacze? - spytała jej mama śmiejąc się pod nosem
-Nie ma 5 lat, ale..
-Eliza, słuchaj, masz teraz 3 przyjaciół Anie, Marcina no i Kacpra. Bądź z nimi na razie, a nie będziesz się przejmować Szymonem. - przerwała jej mama.
Dziewczyna spojrzała się na mamę i zaczęła się zastanawiać.
-Wiesz, masz racje. - odpowiedziała po 5 min. namysłu. - Idę do kuchni, głodna jestem . - powiedziała wstając z tapczanu.
Za nią do kuchni przyszła mama. Eliza zaczęła szperać w lodówce i po szafkach w poszukiwaniu jedzenia.
-Może ci tak kanapki zrobić? - spytała mama.
-Zrób . - powiedziała zamykając drzwi od szafki.
Eliza usiadła przy stole, zaczęła gapić się w okno. Po chwili koło niej został położony talerz z 3 kanapkami.
-Smacznego. - powiedziała mama uśmiechając się.
-Dziękuję. - odpowiedziała
Dziewczyna zaczęła jeść to co miała na talerzu. Do jadalni wbiegł młodszy o 2 lata ( czyli ma 12 lat ) brat Elizy - Mateusz. Zabrał Elizie jedną kanapkę i usiadł naprzeciwko niej.
-Oddawaj to gówniarzu! - wykrzyknęła mu prosto w twarz.
-Eliza!! Jak ty się wyrażasz do młodszego brata!? - jej mama wstała z kanapy i ze złością w oczach spojrzała się na Elizę.
-Jeju.. przepraszam. - odpowiedziała wstając od stołu.
Usiadła na kanapie i włączyła telewizor. Przełączyła na program z wiadomościami. Na czerwonym pasku pojawił się napis " Autobus wracający z obozu sportowego wpadł do rowu nie żyje 14 osób " .
Eliza wpadła w panikę. Kacper był na obozie sportowym. Chwyciła za telefon i wykręciła jego numer telefonu. Nie odbierał.
-MAMO!! - wykrzyknęła.
-Co się stało? - spytała wychodzą z kuchni.
-Zobacz! Autobus wpadł do rowu! A Kacper, był na obozie sportowym! I nie odbiera telefonu! - krzyczała na pół mieszkania pokazując raz na telefon, raz na telewizor.
Po chwili Kacper oddzwonił do Elizy.
-Czemu dzwoniłaś? - spytał nie czekając na " halo? " od strony Elizy.
-ŻYJESZ?! - wykrzyknęła radosnym głosem do słuchawki.
-Żyje, czemu mam nie żyć? - zdziwił się.
-No, bo w telewizji mówili że autobus, wracał z obozu sportowego i wpadł do rowu.. - odpowiedziała próbując uspokoić się.
-Młoda, ja wracam jutro. - odpowiedział.
-Wieem.
-To co panikujesz? - spytał.
-Nie wiem. Sorki. - odpowiedziała.
-Spoko, ja kończę, bo się śpieszę. Pa.
-Ok, ok. Pa.
Rozłączyła się. Położyła telefon na kanapie i dalej " skakała " po kanałach w telewizorze. Po chwili koło niej usiadł Mateusz.
-Siemson siostra! - wykrzyknął jej do ucha.
-Nie wydzieraj mi się do ucha! - warknęła.
Zadzwonił dzwonek do drzwi. Eliza podeszła do nich i otworzyła je. W drzwiach stała młoda dziewczyna.
-Hej! Jest może Mateusz? - spytała miłym głosem.
-A ty kto? - spytała przyglądając się dziewczynie.
-Magda, jestem dziew.. to znaczy koleżanką Mateusza.
-Aha. - odpowiedziała cały czas przyglądając się jej. - MATEUSZ!! Twoja dziewczyna przyszła! - Eliza wpadła w śmiech.
Chłopak podbiegł do drzwi jak oszalały i popchnął Elizę.
-Mateuszek ma dziewczynę! haha! - Eliza zaczęła się z niego naśmiewać. - tylko weźcie się nie całujcie!
-Morda! - wykrzyknął zdenerwowany Mateusz. - Zazdrościsz, bo ciebie nikt nie kocha?!
Eliza zatrzasnęła drzwi i poszła z powrotem przed telewizor. Zadzwonił telefon. Dzwoniła Ania.

***

I jak . ? : x pff. Mam nadzieje że się podoba.xd

» Rozdział 26.

Ponad tydzień później.. niedziela. Kacper wracał następnego dnia z obozu sportowego. Eliza gdy się obudziła poszła na dół. Zobaczyła że jej mama siedziała na kanapie i oglądała telewizję i spojrzała na stół. Nie było śniadania.

-Co to ? Dzisiaj śniadania nie ma? - spytała Eliza siadając koło mamy.

-Zrób se kanapki z czym chcesz . - odpowiedziała.

-Em.. nie jestem głodna. Lepiej będzie jak pójdę do pokoju. - powiedziała wstając z kanapy.

-Oj, usiądź. Kacper jutro wraca z obozu, tak? - spytała jej mama.

-Tak, a co? - Eliza usiadła na kanapie.

-A nic, nic. Cieszysz się?

-Taak. To mój bliski przyjaciel.

-Aha.

-Ja idę do swojego pokoju się ubrać.

-Zgoda, idź.

Eliza wstała z kanapy i ruszyła do swojego pokoju. Zastanawiało ją czemu jej mama tak się wypytuje o jej znajomych, a najczęściej o chłopaków. Ani razu jeszcze nie spytała się o Anie lub o inną koleżankę. Kiedy weszła do pokoju wyciągnęła z szafy pomarańczowe szorty i luźną szarą bluzkę. Przebrała się i uczesała w " " koński ogon ".Spojrzała na telefon była 10;02 i miała jedno nieodebrane połączenie kiedy zobaczyła kto to okazało się że dzwonił Szymon. Wzięła telefon i zeszła do mamy. Usiadła na kanapie i położyła telefon na stole. Nagle znów zadzwonił telefon. Dziewczyna wzięła go do ręki. Dzwonił Szymon, ona rzuciła telefon za poduszkę.

-Czemu nie odbierzesz? - spytała jej mama.

-Bo nie. Szymon dzwoni. 

-Odbierz.. byliście takimi dobrymi przyjaciółmi. - powiedziała jej mama wyciągając telefon .

-Właśnie.. byliśmy . 

-Odbierz, może ma coś ważnego do powiedzenia.

Nagle telefon przestał dzwonić.

-Widzisz, już nie dzwoni. - oznajmiła Eliza.

Po chwili dzwonił jeszcze raz.

-Eliza, odbierz. - nalegała mama.

Eliza wiedziała że mama jej dobrze radzi. Więc wzięła telefon i wyszła z pokoju. Odebrała telefon.

-Halo? - spytała niepewnie.

-Hej. - powiedział.

-Jezu, czego chcesz?

-Spotkać się, proszę. 

-Nigdy!! - wykrzyknęła do telefonu.

-Proooszę!

-No Szymon, nie! Mówiłam ci.. nie wybaczę ci tego już.

-Wybaczać, nie musisz.. ale spotkaj się ze mną.

-Ty coś knujesz! 

-Nic, nie knuje. Spotkaj się ze mną. Tylko to. Proszę cię.

-No.. dobra. Kiedy?

-Dzisiaj, o 11. Na boisku. Ok?

-Ok.

Eliza rozłączyła się. Nie powiedziała " pa ", ani na to nie czekała. Poszła do swojego pokoju. Spojrzała jeszcze raz na telefon. Była 10;16 . Wzięła torbę, spakowała co jest jej potrzebne i zeszła do mamy do pokoju.

-I co było źle? - spytała.

-On chce się ze mną spotkać. Zgodziłam się o 11 na boisku . - powiedziała siadając.

-Przeprosić cię chcę. 

-I tak mu nie wybaczę.

-Jak se chcesz.

Mama Elizy była dla niej jak najlepsza przyjaciółka. Zawsze jej dobrze radziła i jej pomagała. Nie miały między sobą tajemnic. Eliza z jej mamą zaczęły oglądać filmy. Kiedy na zegarze wybiła 10:45 Eliza ubrała buty i wyszła na spotkanie z Szymonem. Serce waliło jej jak oszalałe. Po 10 minutach doszła na boisko. 

Szymon już na nią czekał. Siedział na murku. Podeszła do niego i usiadła.

-Cześć. - powiedziała.

-Hej. - odpowiedział.

Chłopak schylił się i chciał ją pocałować w polik. Ona się odsunęła.

-Nie chcę. - powiedziała.

-Spoko . 

-O czym chciałeś rozmawiać? 

Eliza bardzo się bała tej rozmowy. Siedziała i ręce jej się same trzęsły.

-Ty się mnie boisz? - spytał.

-Nie.. a co? - spytała zdziwiona.

-Ręce ci się trzęsą. - odpowiedział łapiąc ją za ręce.

-Ee.. to, to nie ważne. - powiedziała zabierając ręce. - Mów o czym chciałeś pogadać.

Szymon wstał i stanął na przeciwko niej. Ona się na niego patrzyła.

-No to ..? mów no! - Eliza była coraz bardziej niecierpliwa.

Chłopak odwrócił się.

-Nie potrafię ! - powiedział.

-Czego?

Stanął z powrotem na przeciwko niej.

-Słuchaj.. eh.. przepraszam cię. No.. za wszystko. Za ten zakład, za to co ci robiłem.. przepraszam.. bardzo. I to nie jest żart. Zależy mi na tobie. - powiedział ze łzami w oczach . - No, bo.. ja...

-Ty co?

-Ja cię kocham.. - odpowiedział. - Wiem, że ty mnie nie znosisz.. no nienawidzisz mnie. Wiem, że jestem dla ciebie nikim. Jestem jak powietrze...  

Eliza nic się nie odezwała.

-Chociaż, powiedziałem co miałem powiedzieć. Dzięki że wgl. przyszłaś . - powiedział odwracając się.

Ruszył przed siebie zamyślony. Eliza została na murku. Cały czas nie spuszczała wzorku z Szymona.

Wiedziała że to co powiedział i tak nie zmieni jej zdania. Zranił ją, za mocno. Ona wstała i pobiegła za nim.

-Szymon, zaczekaj! - wykrzyknęła.

On odwrócił się i stanął. Eliza podbiegła, zauważyła że Szymon się popłakał.

-Słuchaj. Nie jesteś dla mnie jak powietrze no, bo tobą nie oddycham. eh.. kurde.. tak, masz racje nienawidzę cię. Przepraszam, że to mówię tak wprost ale to prawda. Możesz mnie przepraszać miliony razy. Ja ci tego nie wybaczę. Może.. kiedyś, jak mi coś odbije. Ja na prawdę cię kochałam. Ty to potraktowałeś.. jak bym była zabawką. Jesteś fajny, jak chcesz potrafisz być miły.. i jesteś ładny. Szybko znajdziesz dziewczynę i o mnie zapomnisz. - powiedziała.

On nic nie powiedział. Po policzku spłynęła mu kolejna łza. Dziewczyna ją otarła i pocałowała go w policzek. 

-Nie płacz. Jeny.. wszyscy płaczą. Eh.

Szymon nic nie mówił. Wiedział, że był podły dla Elizy. Że tak potraktował młodszą od siebie dziewczynę. 

Po tym co powiedziała nie spojrzał się na nią.

-Byłem i jestem idiotą! Jestem okropny. Nienawidzę za to wszystko siebie. - oznajmił płaczliwym głosem.

-Nie mów tak o sobie.

On nic. Odwrócił się i poszedł. Eliza została sama na środku boiska. Cały czas przed oczami miała rozpłakanego Szymona. Pobiegła za nim i pociągnęła go za koszulkę. Przytuliła go do siebie, popłynęła jej łza. Wyciągnęła chusteczkę z torby i dała mu ją.

-Masz. - powiedziała. - Ja będę szła, pa.
On bez słowa wziął chusteczkę i otarł łzy.

-Pa. - odpowiedział.

Poszła do swojego domu. Weszła do pokoju rzuciła torbę i usiadła na tapczanie.

***

Chcieliście to proszę.xd Podoba się wam . ? ^^

» Rozdział 25.

Sebastian z Ania cały czas się śmiali po 30 min. wrócili do Elizy i Marcina.
-Już się poznaliście? - spytała Eliza.
-Trochę. - odpowiedziała Ania, spoglądając na Sebastiana.
-Co? Ja się cały czas śmiałem i nie dałem dojść do słowa?! - wykrzyknął.
-No dobra.. ja się śmiałam.
-Z czego się śmiałaś? - spytał Marcin.
-Eeee.. nie ważne. - Ania zaczęła śmiać się pod nosem.
-No powiedz! - nalegał Marcin.
-Nie, obiecałam że nie powiem.
-Jak obiecałaś.. to nie mów.
Ania z Sebastianem usiedli koło Elizy i Marcina. Zaczęli rozmawiać. Po dość długiej rozmowie zaczęli się wszyscy wygłupiać na boisku. Kiedy minęły ok. 3 godziny poszli na lody.
-Dobra to co my po lodach będziemy robić? - spytał Marcin, siadając do stolika.
-Idziemy na pole za miasto nad to małe jezioro? - spytała Eliza.
-Spoko. - odpowiedziała Ania.
Kiedy zjedli lody ruszyli w stronę pola. Ania cały czas rozmawiała z Sebastianem.
-Olała nas. - powiedziała Eliza do Marcina.
-Serio!? Od kiedy jego zna nas ma gdzieś.. - odpowiedział.
-Łooł. Ania!! - wykrzyknęła Eliza.
Ona nie zareagowała. Była zajęta rozmową z Sebastianem.
-Ania do cholery jasnej!!! - Eliza puknęła ją w głowę.
-Co chcesz?! - wykrzyknęła jej prosto w twarz.
-Wiesz, wgl. że ja z Marcinem tu jesteśmy?!
-Wieem i co?
-Całą drogę gadasz z Sebastianem!
-Noo ii..?
Eliza bez słowa odeszła. Gdy doszli na pole usiedli w cieniu.
-Pff.. jak gorąco. - odezwał się Marcin.
-Nom,  eh. oni dalej w siebie wpatrzeni jak w obrazek. - powiedziała Eliza patrząc na Anie i Sebastiana.
-Ta.. masakra jakaś. Przez całą drogę się do nas nie odezwała. Nawet teraz.
-Mhm.. chodź nad jeziorko . - Eliza złapała Marcina za rękę.
-Spoko.
Poszli nad jeziorko. Ania z Sebastianem zostali na polu.
-Ej gdzie Eliza z Marcinem? - ocknęła się wreszcie Ania
-Nie wiem, pewnie nad to małe jezioro poszli . - odpowiedział Sebastian.
-Ta. Idziemy do nich? - Ania wstała
-Nie. Zostańmy tu. - Sebastian złapał ją za rękę.
-Okej. - dziewczyna usiadła. - Ale Eliza dzisiaj narzekała że z tobą spędzam czas.. a nie z nimi.
Sebastian spojrzał się na nią.
-Eh.. to chwilę jeszcze pogadamy i pójdziemy do nich.. ok?
-Ok.
Przez tą " chwilę " dowiedziała się że Sebastian ma 17 lat, czyli o rok starszy od Ani. Ma młodszą siostrę która ma 10 lat. Mieszka niedaleko od niej, bo 2 bloki dalej.

W tym samym czasie nad jeziorkiem....
Eliza z Marcinem rzucali kamienie do wody.
-Pff.. kiedy oni przyjdą?! - Eliza zaczęła się denerwować.
-Nie wiem. - odpowiedział Marcin.
Po chwili koło nich usiadła Ania z Sebastianem.
-Źli jesteście na nas? - spytała Ania
-Nie.. - odpowiedziała Eliza .
-Co kłamiesz.. - Marcin szturchnął Elizę. - Tak, jesteśmy źli. - oznajmił, spoglądając na Anie.
-To przepraszam że wam zabrałem Anie. - odpowiedział Sebastian i wstał.
Chłopak chciał iść jednak Eliza go złapała za rękę.
-Widać, że Ania cię lubi, a ty ją. Zostań. - powiedziała.
-Ale ja wam przeszkadzam.
-Oj, dobra. Nie przeszkadzasz. Zostań tu. - oznajmił Marcin.
-Okej. Ale jak będę przeszkadzał.. nie miejcie pretensji..
-Spoko. - odpowiedziała mu Eliza.
Wszyscy zaczęli rozmowę i rzucanie kamieni do wody.
-Ania? - spytał w pewnym momencie Sebastian.
-No, co?
-Umiesz pływać? - zaśmiał się pod nosem.
-Umiem.. a co ? Nawet się nie wasz! - Ania zagroziła mu palcem.
Chłopak podszedł do niej i wrzucił ją do wody.
-Tu są ryby!!! - wykrzyknęła Ania .
-No i? Nie zjedzą cię. - Sebastian zaczął się śmiać.
Eliza z Marcinem tylko patrzeli na całą sytuacje.
-Sebastian no!! Wyciągnij mnie! - Ania krzyczała ile miała sił.
Podszedł do niej, wziął ją na ręce i wyciągnął . Ania " puściła focha " na Sebastiana i pokazała mu język.
-Krowa ma dłuższy i się nie chwali! - naśmiewał się.
-FOCH!! - wykrzyknęła mu prosto w twarz.
-Haha! Jak focha to kocha.. - Eliza zaczęła się naśmiewać z Ani.
-No haha.. baardzo śmieszne. - odpowiedziała Ania.
-Śmieszne, śmieszne. Ładnie razem wyglądacie. - powiedziała.
-Pff.. ale i tak dalej mam focha na niego . - powiedziała odwracając się i siadając na ziemię.
Chłopak usiadł koło niej i przytulił.
-Oj, przepraszam. - powiedział.
Ania chwilę się na niego patrzała i myślała.
-No... dobra. - odpowiedziała w pewnym momencie.
Zmienili temat rozmowy i wrócili do rzucania kamieni. Po 20 minutach poszli na pole. Wszyscy położyli się na środku pola. Potem wrócili jeszcze na boisko i kiedy wybiła 23, Marcin odprowadził Elizę do domu. A Sebastian, Anię.

***

I jak? xD Dodać dzisiaj rozdział 26 ? Mam już napisany . ^^

Tu macie do mnie kontakt:

e-mail: ingenious@interia.eu

GG; 22338204 .

Piszcie . ♥

No i komentujcie . xD

» Rozdział 24.

Następnego dnia Ania, Marcin i Eliza spotkali się przed wejściem na basen. Weszli do środka, zapłacili i wzięli kluczę. Kiedy się przebrali weszli do wody. Pływali tak godzinę. Gdy wyszli poszli się przebrać. Eliza otworzyła torbę żeby schować strój nagle zadzwonił telefon. Dzwonił Kacper.
-Halo? - spytała siadając na ławkę.
-Hej! - wykrzyknął do telefonu.
-Cześć. - odpowiedziała.
-Co słychać?
-Aaa.. nic nowego. a u ciebie?
-Nudy.. za półtorej tygodnia wracam..
-Wiem, wiem. - powiedziała obojętnym głosem.
-Co jest? Nie chcesz żebym wracał?
-Chcę..
-To czemu mówisz tak jakbyś nie chciała?
-Powiem ci o co dokładnie chodzi.. jak wrócisz lub wieczorem do ciebie zadzwonię.
-Spoko.
-Nom.
-To pa.
-Pa.
Eliza schowała telefon do torby.
-Idziemy? - spytała Ani.
-Tak, idziemy.
Kiedy wyszły z szatni, zobaczyły że Marcin już na nie czeka. Zanieśli stroje itp.. do domu i spotkali się na boisku. Usiedli tam gdzie zawsze.
-Ale mi się chcę pić. - powiedziała Ania.
-To idź se kup.. - odpowiedziała jej Eliza.
-Ale sama?!
-Nie weź se samca! - Eliza wpadła w śmiech.
-Okej, Marcin chodź ze mną.. - Ania, złapała Marcina za rękę.
-Nie chcę mi się. Idź sama. Nie zginiesz. - odpowiedział wyrywając rękę.
-Doobra!! - powiedziała wstając.
Ania ruszyła w stronę sklepu. Na boisku została Eliza z Marcinem. Eliza położyła się na środku boiska.
-Co ty robisz?! - wykrzyknął Marcin wstając.
-Eee... opalam się. - zaśmiała się Eliza.
-Aha.. okej. - chłopak wpadł w śmiech.
W samym czasie w sklepie...
-Poproszę małą wodę niegazowaną. - powiedziała Ania do sprzedawczyni.
Sprzedawczyni podała jej wodę, a Ania wyjęła pieniądze z portfela.
-Dziękuje. - powiedziała Ania podając pieniądze.
Ania kierowała się w stronę drzwi. Wpadła na jednego chłopaka.
-Uważaj jak chodzisz!! - wykrzyknęła mu prosto w twarz.
-Przepraszam. - odpowiedział miłym głosem.
Zdenerwowana wyszła ze sklepu. Nie zauważyła że wypadł jej portfel. Chłopak na którego wpadła, podniósł go i zaczął biec za nią.
-Zaczekaj!! - wykrzykiwał.
Ania odwróciła się.
-Czego?!
-Portfel zgubiłaś. Nie musisz się tak wydzierać! - odpowiedział.
Chłopak podał jej portfel, a ona go wzięła.
-Sorki i dzięki.
-Spoko.
Ania ruszyła w stronę boiska.
-Zaczekaj..
-Co chcesz? - powiedziała Ania odwracając się.
Chłopak podszedł bliżej Ani i podał jej rękę.
-Sebastian jestem, a ty?
-Ania. - odpowiedziała podając rękę.
-Miło poznać szanowną panią Anie - chłopak zaczął śmiać się pod nosem.
Ania zaczęła się śmiać.
-Ty nie miałeś stać w kolejce w sklepie? - spytała.
-Eee.. tam. - odpowiedział machając ręką.
-A koledzy na ciebie nie czekają, nie wiem dziewczyna, mama.. ktokolwiek?
-Nikt na mnie nie czeka. - zaśmiał się.
-Pff.. ale na mnie czekają.
-Kto..? - spytał zaciekawiony.
-Kuzyn i przyjaciółka.
-A gdziee?
-Ale ty ciekawski..
-Widzisz.. już mnie poznajesz.
-Eh.. wybacz. Ale się śpieszę. Pa.
-Pff... pa.
Sebastian odszedł w swoją stronę, a Ania ruszyła szybkim korkiem na boisko. Kiedy doszła zobaczyła śmiejących się i leżących na środku boiska Marcina i Elizę. Podeszła do nich.
-Co w wyrabiacie?! - zaczęła się śmiać.
-Opalamy się, nie widać? - powiedziała Eliza śmiejąc się.
-Właśnie widać.. wszyscy widzą!
-I co z tego?
-To nie plaża!
Nagle Ania poczuła ręce na swoim ramieniu
-Weź Anka wyluuzuj!
Był to Sebastian.
-Ty się chyba nigdy nie odczepisz prawda?
-Nigdyy! - chłopak zaczął się śmiać.
Ania zdjęła jego ręce z jej ramion.
-Ehhh... nie wiem czy z tobą przeżyje.- powiedziała.
-Przeżyjesz..
Eliza z Marcinem wstali. Eliza zaczęła szturchać Anie.
-Ej.. fajnego masz kolegę. - wyszeptała.
-To nie jest mój kolega!! - wykrzyknęła.
-Nie.. jestem twoim kolegą?! - Sebastian zrobił smutną minę.
-Przecież, ja cię nie znam!
-Bo poznać nie chcesz!
-Chcę.. ale na osobności..
-Hę?! - zdziwił się. - Czyli mam rozumieć że się mnie wstydzisz?!
-Nie.. - Ania złapała go za rękę - chodź.
Poszli na koniec boiska rozmawiać. Eliza z Marcinem usiedli w cień i czekali aż wrócą.

***

I jak oceniacie rozdział.. 24 . ? ^^ 

» Rozdział 23.

Następnego dnia Marcin ubrał buty i chciał wyjść.
-Marcin, gdzie ty idziesz? - spytała Ania, która szła do swojego pokoju.
-Na dwór..
-Sam?
-No, nie idę po Elizę. Jak chcesz iść to chodź.
-Nie ja zostanę. Dzisiaj jest za gorąco.
-Spoko. To pa. - powiedział Marcin wychodząc z domu.
-Pa. - Ania weszła do swojego pokoju.
Najpierw Marcin udał się na spacer. Potem poszedł po Elizę. Kiedy zapukał drzwi otworzyła mu mama Elizy.
-Dzień dobry, jest Eliza? - spytał.
-Jest.. zaraz ją zawołam. Ty jesteś Marcin, prawda? - spytała mama Elizy.
-Tak.
-Aha. - odpowiedziała. - Eliza! Kolega do ciebie!
Eliza bez okularów i ze szczotką w ręku przybiegła do drzwi.
-O.. cześć! - wykrzyknęła jak zobaczyła Marcina w drzwiach.
-Hej. - odpowiedział.
-Wejdź, ja muszę jeszcze się uczesać. - Eliza wpuściła do domu Marcina. - Ani z tobą nie ma?
-Nie chciała wyjść. Powiedziała że jest za gorąco.
-Aha, spoko. Chodź do mojego pokoju.
Dziewczyna zaprowadziła go do pokoju i zaczęła się czesać przed wielkim lustrem.
-Siadaj. - powiedziała do stojącego Marcina.
Chłopak usiadł bez słowa. Eliza uczesała się, założyła okulary i kolczyki. Wzięła torbę w ręce.
-To co.. idziemy? - oznajmiła Eliza.
-Ta. - odpowiedział wychodząc z pokoju.
Eliza ubrała buty i wyszła.
-Gdzie chcesz iść? - spytała.
-Byle gdzie.. - odpowiedział, spoglądając na Elizę.
-Eh.. chodź po Ankę, może wyjdzie. - powiedziała Eliza, szarpiąc Marcina za rękę.
-Na razie nie. - odpowiedział.
-Czemu?
-Oj, chodź gdzieś we dwoje.. - powiedział patrząc na Elizę.
-No.. okej. Tylko gdzie?
-Nie wiem. Chodź przed siebie.. gdzieś dojdziemy.
Poszli prosto, pochłonięci rozmową. Usiedli na ławce.
-Może teraz pójdziemy po Anie? - spytała Eliza.
Marcin spojrzał się na nią z taką miną że Eliza wiedziała że nie chcę iść po nią..
-Czemu nie chcesz po nią iść?
-No, bo nie.
-No, bo nie.. eh.. szlach od razu człowieka trafia z tą odpowiedzią.
-Sorki..
-Nic się nie stało.. - Eliza przewracała oczami.
Zapanowała cisza..
-Nudzi ci się ze mną, prawda? - odparł Marcin.
-Nie nudzi..
-Nudzi, powiedz szczerze.
-No nie.
-Eliza..
-Co? No, naprawdę mi się z tobą nie nudzi.. eh.
-Idziemy na lody?
-Spoko.
Wybrali się do pobliskiej lodziarni. Marcin postawił Elizie lody, potem usiedli na krzesłach. Cały czas ze sobą rozmawiali i śmiali się. Do tej samej lodziarni przyszła Oliwia z Eweliną.
-Chowaj mnie. - Marcin schował się za Elizę.
-Nie wygłupiaj się. Siadaj. - Eliza wstała z krzesła.
-A jak nas zobaczy i podejdzie do nas?
-To podejdzie.. jeju.
Chłopak usiadł. Do nich podeszła Oliwia z Eweliną.
-Pff.. lodziki se jecie? - spytała Oliwia siadając koło Marcina.
-Weź stąd idź.. - powiedziała Eliza.
-Nie będziesz mi rozkazywać!! - wykrzyknęła Oliwia do Elizy.
-Będę!! - Eliza zdenerwowała się.
-Nie!!
-Tak!!
-Uspokójcie się!!! - wykrzyknął Marcin, wstając z krzesła. - zachowujecie się jak dzieci!!
Oliwia stanęła obok Marcina i go przytuliła.
-No, ale zobacz jak ona się zachowuje, wygania mnie. Powiedz jej coś. - Oliwia zaczęła się podlizywać Marcinowi.
-Weź, mnie puść! Jesteś jakaś nienormalna! Najpierw mówisz że mnie kochasz, potem całujesz jakiegoś typa.. teraz się do mnie podlizujesz!! Z tobą trzeba do psychiatryka! - Marcinowi puściły nerwy. - Wiesz co.. Eliza ma racje, weź se stąd idź i zniknij z mojego życia!! Rozumiesz?!
Oliwia nic się nie odezwała tylko spojrzała się na wściekłego Marcina.
-ROZUMIESZ?! - powtórzył.
-No, rozumiem. Nara! - wykrzyknęła mu prosto w twarz. - Pożałujesz tego.. zobaczysz!
Ewelina z Oliwią wyszły z lodziarni. Marcin podszedł do śmietnika i wyrzucił loda.
-Odechciało mi się. - powiedział wracając na miejsce.
-łoooł.. pierwszy raz widziałam cię, aż tak wkurzonego. - Eliza bardzo się zdziwiła.
-Eh.. idziemy? - Marcin wstał z krzesła.
-Ta, chodź.
Kiedy wyszli z lodziarni poszli przed siebie. Spotkali po drodze Oliwię i Ewelinę. Marcin szybko złapał Elizę za rękę.
-Co ty robisz? - wyszeptała Eliza zaciskając zęby.
-Cicho.. zobaczysz. - odpowiedział jej.
Oliwia podeszła do Marcina i złapała go za rękę. Zrobiła smutną minę.
-Marcin, chodź porozmawiać.. proszę cię. - powiedziała.
-Nie, daj mi spokój! Powiedziałem ci żebyś zniknęła z mojego życia!! - wykrzyknął.
Marcin odwrócił się i poszedł dalej z Elizą. Oliwia zobaczyła że się trzymają za ręce.
-To.. wy.. nie żartowaliście.. że.. że.. jesteście razem!?! - jąkała się Oliwia. - niech to szlach wszytko trafi!!
Oliwia zaczęła płakać. Ewelina podeszła do niej i ją przytuliła.
-Daj se z nim spokój.. koleś nie jest ciebie wart. - pocieszała ją przyjaciółka.
Eliza stanęła z Marcinem i zaczęli się patrzeć na Oliwię.
-Ale ja go .. kocham nie rozumiesz?! - Oliwia rozpłakała się jeszcze bardziej.
Marcin chciał do niej podejść, jednak Eliza złapała go za rękę.
-Ona to robi specjalnie.. - powiedziała. - oto jej chodzi.
-Ale ona płacze ..
-Udawany płacz.. pff.. chodź. - dziewczyna złapała go za rękę.
Poszli dalej. Marcin cały czas myślał o Oliwii, szedł jakby chciał, a nie mógł. Eliza domyśliła się o co mu chodzi.
-Jassne.. idź do niej. - powiedziała puszczając jego rękę.
-A ty co? Sama tu nie zostaniesz..
-Człowieku, mam 14 lat.
-Dobra, zaraz przyjdę.
Eliza usiadła na trawie. Marcin pobiegł do Oliwi. Po 10 minutach wrócił.
-I co? - spytała Eliza.
Chłopak usiadł koło niej.
-Miałaś racje. - oznajmił. - Udawany płacz.. jaki ja jestem głupi.
-Nie jesteś. - pocieszała go. - Co mówiła?
-Że mam z tobą zerwać..
-My razem nie jesteśmy . - przerwała mu Eliza.
-Ona tego nie wie, że my udajemy. Em. powiedziała że mnie kocha i że mam do niej wrócić, bo inaczej pożałuje.. - chłopak spojrzał się na Elizę
-I co zrobiłeś?
-Powiedziałem że ja jej nie kocham i nie zamierzam do niej wracać..
-Aha..
Obydwoje wstali. Poszli jeszcze na jakiś spacer i kiedy doszła 23, chłopak odprowadził ją do domu.
-Dzięki, był to.. dość udany dzień. - Eliza zaśmiała się.
-Heh.. racja. Jutro to samo?
-Jasne, może na basen idziemy? Ale z Anką..
-Zgoda, zgoda. - zaśmiał się.
Eliza pocałowała go w polik. On ją w usta.
-Wybacz. - Marcin zaczerwienił się.
-Nic się nie stało . Ja będę lecieć.. pa.
-Ok, pa.
Marcin ruszył w stronę domu. A Eliza weszła do siebie.
-Witaj. - powiedziała jej mama.
-Cześć. - odpowiedziała Eliza.
-Jak tam twój nowy kolega, Marcin tak?
-Dobrze. A po co pytasz?
-A nic, nic.. to słodkie że cię odprowadził do domu.
-Widziałaś nas?!
-Tak, myłam naczynia, a przecież zlewozmywak mamy koło okna.
-Oł.. ale nie widziałaś całego zdarzenia?
-Widziałam..
Eliza zrobiła wielkie oczy.
-To ja idę do swojego pokoju. Pa! - wykrzyknęła uciekając.
-Eliza, stój.  Kolegi się wstydzisz?
-No, nie. Ale widziałaś całe zdarzenie.. a ja no wiesz sama!
-Pocałowaliście się .. co w tym wstydliwego?
-Nie ważne. Pa!
Dziewczyna pobiegła do swojego pokoju. Rzuciła torbę w kąt i rzuciła się na łóżko.

***

Podoba się? ^^ Znów.. przesadziłam.. z dialogami . ;o

Ehh..;/
Już 23 rozdział. *,* Ciekawe do ilu dojdę > , < XD
Oby mi się nie odechciało .  : /

» Rozdział 22.

Marcin wstał i spojrzał się jak Oliwia odchodzi z jakimś kolesiem. Podszedł tam gdzie siedzieli i podniósł naszyjnik. Schował go do kieszeni i zaczął biec.
-Marcin, zaczekaj!! - wykrzyknęła Ania.
Eliza wstała i podeszła do Oliwii.
-Idiotka która wykorzystuję chłopaków żeby tylko się pokazać z nimi!! - wykrzyknęła jej prosto w twarz.
-Weź, się odczep! Fakt faktem.. ładny jest. Ale z charakteru.. boże!
Eliza podbiegła do Ani.
-Debilka! - Eliza zdenerwowała się.
-Daj spokój. Musimy znaleźć Marcina. Może mu odbić czy coś. - powiedziała Ania wstając.
Złapała Elizę za rękę. Przeszukały całe osiedle. Były nawet w domu u Ani, nie było go.
-Gdzie on jest? - wypytywała cały czas Eliza.
-Nie wiem. A może..
-Może co?!
-Jest na tym polu za miastem?
-Może, chodź .
-Zanim dojdziemy trochę minie.
-I co z tego. Chodź!!
Dziewczyny poszły na pole za miasto. Nie było go na polu.
-To gdzie on jest!? - Eliza zaczęła płakać.
-Nie wiem, no!
-Sprawdzę nad tym małym jeziorem.
-Ok. Ja poczekam.
Eliza poszła nad małe jezioro. Siedział tam Marcin. Rzucał kamienie do jeziora i trzymał naszyjnik w ręku. Płakał. Dziewczyna podeszła do niego i ukucnęła.
-Ej, nie płacz. - powiedziała patrząc na niego.
-Ona mnie nie kochała... - oznajmił wrzucając naszyjnik do jeziora.
-Nie była ciebie warta.. - pocieszała go Eliza.
Usiadła koło niego i go przytuliła.
-Ale ja ją kocham.. kochałem.. - powiedział płaczliwym głosem.
-Oj.. Marcin. Wiedziałam że to się tak skończy. Przytulić?
On bez słowa przytulił się do Elizy. Rozpłakał się.
-Ależ ty wrażliwy . - powiedziała Eliza.
Chłopak wstał i otarł łzy.
-Gdzie Ania? - spytał.
-Na polu siedzi .
-To chodź.
Marcin złapał ją za rękę i poszli do Ani. Ania od razu rzuciła się na szyje kuzynowi.
-Bo mnie udusisz! - zaśmiał się.
-Mogłeś pójść po prostu do domu?! Zaczęłam się denerwować!!
-Oj.. uspokój się. Mam 14 lat. Nie zginę tu.
-Eh.. racja. - oznajmiła Ania puszczając Marcina.
Poszli na boisko i usiedli w cieniu. Pojawiła się tam Oliwia z Eweliną. Marcin wstał chciał iść, ale Eliza złapała go za rękę.
-Siedź tu. - powiedziała.
-Ale ona tu jest!
-I co.. zostań.
Chłopak usiadł koło Elizy. Po chwili podeszła do niego Oliwia i usiadła.
-Idź stąd.. to nie twoje miejsce! - wykrzyknęła Eliza.
-Oj.. zamknij się! To jest mój chłopak.. a ty co zazdrosna? - powiedziała Oliwia spoglądając na Elizę.
-To nie jest twój chłopak, zerwał z tobą. On jest teraz moim chłopakiem.. a ty wracaj do swojego! - Eliza zdenerwowała się.
-TWÓJ?! - wykrzyknęła Oliwia, prosto w twarz Elizie . - Marcin.. to koniec!
-Z nami już dawno było koniec.. przez tydzień łaziłem z tobą, bo chciałaś. Byłem na każde twoje zawołanie.. a ty?! Tylko chwaliłaś się mną swoim koleżanką jakbym był jakąś rzeczą! Weź, lepiej wracaj do swojej przyjaciółki, a mnie zostaw.. - Marcin wstał i usiadł na murek.
-Ale.. ja cię kocham.. - powiedziała smutnym głosem.
-Wybacz.. ja ciebie nie.
Oliwia podeszła do Marcina i usiadła koło niego.
-Oj.. przepraszam . - dziewczyna wtuliła się w Marcina.
-Weź, mnie zostaw! Dziwna jesteś.. tyle ci powiem . - odpowiedział Marcin wstając.
Ewelina podeszła do Oliwi.
-Chodź, nie jest po prostu ciebie wart.. lub nie dorósł do miłości - powiedziała Ewelina, łapiąc Oliwię za ręce.
-Chyba ona nie dorosła do miłości!! - wykrzyknęła Eliza.
-Uspokój się.. to ich sprawa. - Ania próbowała uspokoić Elizę.
-Nigdy więcej.. nie chcę mieć dziewczyny.  - powiedział Marcin, siadając koło Elizy i Ani.
-Nie załamuj się. - pocieszała go Eliza, klepiąc go po ramieniu.
Cała trójka zaczęła rozmowę na inny temat. Po godzinie poszli na lody. Kiedy wybiła 23 poszli do swoich domów.

***

I jak . ? ^^ Komentować. xd

» Rozdział 21.

Następnego dnia Marcin wyszedł sam na spacer. Spotkał po drodze, Oliwę. Dziewczynę którą poznał dzień wcześniej.
-Cześć Oliwia! - wykrzyknął.
-Hej, Marcin. - dziewczyna podeszła do niego.
Usiedli na ławce, przegadali dobre 5 h. Kiedy rozmawiali, zadzwonił telefon Marcina, musiał wrócić do domu. Potem wyszedł na dwór z Elizą i Anią. Jak zwykle poszli na boisko. Przyszła tam Oliwia z Eweliną. Marcin wstał chciał iść do Oliwii.
-Marcin, gdzie idziesz? - spytała Ania.
-Do koleżanki, zaraz wrócę. - odpowiedział.
Podszedł do Oliwii i się przytulili. Ania zaczęła rozmawiać z Elizą.
-Wreszcie se dziewczynę znajdzie. - powiedziała Ania.
-Tsa. - odpowiedziała Eliza spoglądając na Oliwię i Marcina.
-Słodko razem wyglądają, nie? - spytała Ania.
-Ta, ta.. - odpowiedziała obojętnym głosem Eliza.
Ania zaczęła szturchać Elizę.
-Zazdrośniku.. masz Kacperka.. Marcin wiesz jaki jest, wstydliwy i wgl. byś się z nim zanudziła.
-No chyba nie. On jest bardzo fajny.
Eliza cały czas patrzała na Marcina i Oliwę. Marcin pocałował Oliwię w policzek i przyszedł z powrotem do Ani i Elizy.
-No hej. - powiedział.
-Um.. cześć. - powiedziała Eliza.
-A tej co? - spytał patrząc na Anie.
-Zazdrosna jest. Przecież, wiesz. - odpowiedziała mu Ania.
-Nie .. nie jestem! - powiedziała, jąkając się.
Marcin usiadł koło niej.
-Oj, daj spokój. Dopiero sama chciałaś żebym znalazł dziewczynę. No to proszę. - powiedział patrząc jej w oczy.
-No dobrze. Jejku, kochaj se kogo chcesz.
Oliwia podeszła do Marcina, złapała go za ręce i gdzieś pociągnęła. Eliza przyglądała się im cały czas. Marcin pocałował Oliwię.
-Ale.. ale.. ale!! Oni znają się zaledwie 2 dni!! - wykrzyknęła Eliza do Ani.
-Nie krzycz.. ciesz się że się najwyraźniej w tobie odkochał.. pff..
-No.. ale..
-Co ale? - przerwała jej Ania.
-Nic już. - odpowiedziała Eliza.
Chłopak podszedł z powrotem do dziewczyn. Usiadł koło Elizy. Ona spojrzała się na niego, spłynęły jej łzy.
-Co jest? - spytał, spoglądając na Elizę.
-Nic.. - odpowiedziała.
-Oj.. jak ty to kiedyś do mnie powiedziałaś " nie płacz.. nie masz czego " - powiedział przytulając go.
Ona wtuliła się w niego.
-Szczęścia wam życzę itp.. itd.. - powiedziała Eliza.
-Dzięki .. tzn. nie dzięki . - zaśmiał się.
-Eliza, lepiej ci? - spytała Ania.
-Ta.. trochę. Pff.. ale czemu wy jesteście razem? Znacie się zaledwie.. 2 dni?!
-Em.. no ten. Ona chciała. Rozmawiałem z nią dzisiaj, dość długo.
-Aha.. okej. - odpowiedziała Eliza patrząc na niego.

*tydzień później*
Eliza wyszła na dwór z Anią. Marcin poszedł gdzieś z Oliwią. Ania z Elizą poszły na boisko. Spotkały tam Oliwię i Marcina. Siedzieli na trawie.
-Patrz! - powiedziała Ania do Elizy wskazując na Marcina i Oliwię.
-Widzę.. ślepa nie jestem.
Marcin, wyciągnął z kieszeni małe pudełko i z niego wyciągnął naszyjnik.
-O, patrz teraz Marcin, daje jej jakiś naszyjnik!
-Suuper, tak mnie to zaciekawiło że zaraz zasnę!!
Chłopak zawiesił naszyjnik na szyje Oliwi. Ona go pocałowała.
-Oni się całują.. - powiedziała Ania.
-No ekstra.. tak mnie to ciekawi jak zeszłoroczny śnieg!
Eliza zdenerwowała się. Marcin podszedł do Ani i Elizy.
-No hej. - powiedział siadając na przeciwko Elizy.
-Cześć. - odpowiedziała Ania.
-ee.. hej. - powiedziała Eliza.
-O boże. Dalej taka.. zazdrosna? - spytał Marcin patrząc na Elizę.
-Trochę, ej patrz na swoją dziewczynę. Co ten koleś robi koło niej? - powiedziała Eliza, patrząc na Oliwię.
-Co.. jaki koleś?! - Marcin spojrzał na Oliwię.
Koło Oliwii usiadł jakiś chłopak . On ściągnął jej naszyjnik od Marcina i nałożył od siebie. Ona wyrzuciła ten od Marcina. Ona pocałowała tego kolesia.
-Hę?!!! - wykrzyknął Marcin. - wykorzystała mnie..

***

I jak ? ; x Trochę za szybko, nie? -_- No ale, nie 

mam pomysłu na to co by robiła Ania z Elizą.;/ 

A podoba się chociaż .. odrobinę.? ^^

» Rozdział 20.

Eliza przytuliła się do niego.
-Przepraszam . - powiedziała zapłakanym głosem.
-Nie przepraszaj. - odpowiedział, przytulając ją jeszcze mocniej.
Kiedy Marcin ją puścił, ona wyciągnęła chusteczki z torby. Następnie ruszyli przed siebie. Eliza całą drogę myślała tylko o Marcinie.
-Eliza, co ty taka zamyślona? - spytała Ania.
-Sama, nie wiem. - powiedziała obojętnym głosem. - Muszę usiąść.
Eliza usiadła na pobliskiej ławce, koło niej Marcin i Ania. Panowała cisza, nie mieli tematów do rozmowy. Nadciągały kłopoty. Z naprzeciwka szedł Szymon z kolegą.
-Oo.. kogo ja widzę ! - wykrzyknął Szymon. - Eliza, Ania i jakiś typek! A gdzie pan Kacper? - zaśmiał się.
-Gówno cię to powinno, obchodzić!! Idź stąd! - wykrzyknęła Eliza.
-Co się tak denerwujesz?
Szymon podszedł do Elizy i ją złapał za ręce.
-Zostaw mnie!!
On jednak ciągnął Elizę do siebie.
-Zostaw ją! Głuchy jesteś?! - Marcin wstał i wykrzyknął.
Zaczął bronić Elizy. Popchnął Szymona.
-Uważaj, bo się ciebie przestraszę! - naśmiewał się Szymon.
Podszedł do Elizy ona go odepchnęła.
-Przecież, mnie kochałaś!! - wykrzyknął - A.. a.. ja ciebie - powiedział cichszym głosem jąkając się.
Szymon, odwrócił się i poszedł do kolegi. Eliza usiadła na ławce, koło niej Marcin.
-Nic ci nie jest? - spytał.
-Nie. - odpowiedziała, przytulając Marcina.
-To dobrze. - Marcin, przytulił Elizę.
Ania cały czas siedziała cicho na ławce. Eliza spojrzała się na Marcina. Znów jej się przypomniało że kocha i Kacpra i jest zauroczona w Marcinie. Wstała i usiadła koło Ani.
-Co jest? - spytała Ania.
-Nic, nie jest. - odpowiedziała.
Marcin spojrzał się na Elizę, podszedł do niej i usiadł koło niej. Ona spojrzała się na niego.
-Co wy się tak na siebie patrzycie? - spytała w pewnym momencie Ania.
-Nie wiem. - odpowiedział Marcin.
Chłopak wstał. Zadzwonił telefon Elizy. Dzwonił Kacper.
-Halo? - spytała.
-Cześć!
-Kacper!! Hej!
-Co słychać?
-Po .. staremu . - wydukała.
-Co się stało? Powiedz.
-Nic się nie stało.
-Na pewno?  - spytał.
-Tak... - odpowiedziała niepewnie.
-Kocham Cię..
-Ja.. ciebie też.
-Ja kończę, pa.
-Pa.
Marcin zaczął chodzić w kółko.
Eliza rozłączyła się. Schowała telefon do torby.
-Jeju.. Marcin . Co ty tak chodzisz w kółko? W głowię mi się już kręci. - powiedziała Ania.
Marcin, bez słowa usiadł koło Elizy.
-Co? - spytała Eliza.
-Nic.. - odpowiedział.
-Pffff.. ale nudy. Eliza, która godzina ? - spytała Ania.
Eliza znalazła telefon w torbie.
-Em.. dochodzi 22. - powiedziała, spoglądając na telefon
-Marcin, idziemy do domu? - spytała Ania.
-Jak chcesz, możemy iść.
-Ok. - Ania wstała z ławki. - To, pa.
Marcin dalej siedział. Eliza wstała i pocałowała go w polik.
-Pa, wam. - powiedziała.
-Cześć. - odpowiedział jej Marcin.
Eliza po 10 min. była w domu. Poszła coś zjeść i włączyła telewizor. Zasnęła w okularach i przy włączonym telewizorze. Po chwili obudziła się. Wyłączyła telewizor, ściągnęła okulary i przebrała się w pidżamę. Położyła się spać. Rano gdy się obudziła, poszła od razu na śniadanie.
-Dzień dobry, Eliza. - powiedziała mama robiąc kanapki.
-Hej. - dziewczyna stanęła koło mamy.
-Dobrze się spało?
-Tak.
-A, jak tam twój nowy kolega? - spytała.
-Marcin?
-Taak. - powiedziała, kiwając głową.
-Jest słodki i bardzo miły. - powiedziała, zabierając jedną kanapkę.
-To chyba dobrze, nie? I nie zabieraj kanapek. - jej mama zaczęła się śmiać
-Dobrze.
-A jak Kacper?
-Nie mówiłam ci? Wyjechał na obóz.
-Nie mówiłaś. A razem jesteście?
Eliza wzięła talerz z kanapkami i zaniosła na stół.
-Nie. - powiedziała smutnym głosem gdy wróciła.
-Aha. Dobrze, nie będę już wypytywać.
Usiedli przy stole. Przybiegł młodszy brat Elizy - Mateusz.
-Dzień dobry, smacznego! - wykrzyknął jak wbiegł do jadalni.
-Cześć . - odpowiedziała mu Eliza.
-Mateusz siadaj i jedz. - powiedziała mama .
Kiedy Eliza skończyła śniadanie poszła do swojego pokoju. Przebrała się i zadzwonił jej telefon.
-Wyjdziesz? - usłyszała głos Ani.
-Ta. - odpowiedziała.
-To za 10 min. będę po ciebie z Marcinem, ok?
-Ok, ok.
Eliza spakowała telefon do torby i czekała na Anie i Marcina. Gdy przyszli zeszła na dół. Poszli na boisko. Usiedli tam gdzie zawsze. Na boisku pojawiły się 2 dziewczyny co dzień wcześniej.
-Marcin. Idź do nich..- powiedziała Eliza.
-Po co? Nie!
-Nie, to nie.
Marcin, podszedł do tych dziewczyn.
-Cześć, Marcin jestem . - chłopak podał im rękę.
-Eee.. cześć. Oliwia jestem, a moja przyjaciółka to Ewelina.
-Hej. - powiedziała Ewelina.
Chłopak zaczął rozmawiać z dziewczynami. Ania rozmawiała z Elizą. Eliza cały czas patrzała się na Marcina  i jego nowe koleżanki.
-Co się tak patrzysz? Zazdrosna? - spytała Ania.
-Trochę.. dziwna jestem wiem. Najpierw każe mu iść, teraz jestem zazdrosna.
Eliza wstała i podeszła do Marcina. Złapała go za rękę i pociągnęła do Ani.
-Co? - spytał.
-Ona jest zazdrosna. - powiedziała Ania.
-O mnie?! - zdziwił się.
-Tak. - odpowiedziała mu Ania.
Eliza stanęła dalej. Patrzała się jak Ania rozmawia z Marcinem. W końcu podeszła do 2 dziewczyn.
-Przepraszam że wam go zabrałam. Wiem że wam się podoba.  - powiedziała.
-Spoko. - odpowiedziała jej Oliwia.
Eliza podeszła do Ani i usiadła koło niej.
-Eliza, to prawda że ty jesteś.. zazdrosna? - spytał Marcin siadając koło niej.
-No tak. Eh.. dziwna jestem.
-Przecież, ty mnie lubisz jako kolegę..
-Ona się w tobie zauroczyła no. - powiedziała Ania.
-Serio? - spytał Marcin spoglądając na Elizę.
Ona kiwnęła głową. Wstała i złapała Marcina za ręce.
-Idź z nimi porozmawiać. Bardziej im zależy na tobie niż mi.. - powiedziała.
-Oj, nie. Zostanę. I tak są dziwne. - odpowiedział.
Eliza z powrotem usiadła. Spojrzała się na Marcina, on patrzał się na nią. On schylił się chciał ją pocałować.
-Hola, hola! A Kacper?! - wykrzyknęła w pewnym momencie Ania.
-Pamiętam o nim. Cały czas.. - powiedziała Eliza.
-Mam nadzieje!
Eliza usiadła prosto, tak samo jak Marcin.
-Ale nudy. - powiedziała Ania.
-Ta. - odparł Marcin.
-Te dziewczyny dalej się gapią! - wykrzyknęła Eliza.
-I co? Przeszkadza ci? - powiedziała Ania, wymachując rękami.
-Tak, przeszkadza mi.
Eliza wstała i podeszła do tych dziewczyn. Powiedziała im że jak chcą gadać z Marcinem niech podejdą do niego. One nic. Jedyne co to wstały i poszły se. Dziewczyna wróciła do Marcina i Ani.
-I..? - spytała Ania.
-Nic. - odpowiedziała .
-To po co ty tam podeszłaś?
-Powiedziałam im że jak chcą gadać z Marcinem niech podejdą.
-Aha... ale ty jesteś zazdrosna..
Eliza tylko spojrzała się na Anie z dziwną miną, potem wstała.
-Gdzie idziesz? - spytał Marcin.
-Nigdzie. Siadam na murek.
-Po co ? - spytał.
-Po co, dlaczego .. eh.. ile pytań. Tak usiąść..
-Aha.
Eliza usiadła na murek. Po chwili koło niej siedział już Marcin.
-Gdzie Ania? - spytała Eliza.
-Poszła do sklepu po picie. Zaraz przyjdzie.
-Aha.
Marcin patrzał się na nią swoimi niebieskimi oczami.
-Jeju, nie patrz się tak. - zaśmiała się. - bo zamiast być w tobie zauroczona to się zaraz zakocham w tych twoich oczach!
-Hehe.. - zaśmiał się. - o to chodzi . - powiedział szeptem.
-Co? Nie usłyszałam..
-Nie ważne.
Eliza nie miała powodu, ale się do niego przytuliła. Lubiła jak ją przytulał. Marcin spojrzał jej prosto w oczy. Pocałowali się. Nagle poczuli wodę. Była to Ania z butelką wody. Wylała pół butelki na Marcina i Elizę.
-Haha! - zaśmiała się. - mokro wam się zrobiło?
-Trochę! - wykrzyknęła Eliza.
-To za to że zapomniałaś o Kacprze! - wykrzyknęła Ania lejąc na nią resztki wody.
-Ciągle ten Kacper, Kacper, Kacper.. nie jestem z nim! - Eliza zdenerwowała się i wstała z murku. - Nawijasz i nawijasz o nim. Jeju wiem że go kochasz. No ale bez przesady. Umówiłam się z nim po obozie spróbujemy być razem.. teraz jestem wolna! Kumasz? KUMASZ?!
-KUMAM!!! - wykrzyknęła Ania siadając w cieniu.
-Eliza, uspokój się. - Marcin próbował uspokoić Elizę. - Ja się pierwszy w tobie zakochałem, ja cię pocałowałem i koniec.. jak się będą czepiać wezmę to na siebie, tak?
-Nie. Moja wina w tym też jest. Ona ma racje. Idę do domu. Na razie.
Eliza ruszyła w stronę domu.
-Eliza, zaczekaj! - wołała ją Ania.
-Co chcesz?
-Przepraszam.. - Ania podeszła do Elizy i przytuliła ją.
-Oj, ja przepraszam. Naskoczyłam na ciebie. Kurdę, masz racje. Muszę pamiętać o nim..
Na dworze pobyli jak zwykle do 22-23 . Potem wrócili do swoich domów.

***

I jak . ? ^ ^ Podoba się.?xD