» Rozdział 37.

-Gdzie on może być? -spytała Ania przyjaciółki.
Eliza bez odpowiedzi wyciągnęła telefon z torby i wybrała numer Marcina. Miała nadzieje że tym razem odbierze.
-Co ty robisz?! - wykrzyknęła Ania.
-Ciii!
Nie odebrał. Po 10 minutach zadzwoniła po raz 2.
-Halo? - spytał.
-Do cholery jasnej gdzie ty jesteś?! - wykrzyknęła Eliza do telefonu.
-Na boisku. -odpowiedział.
-CO?! Przecież, przed chwilą byłyśmy na boisku i ciebie tam NIE BYŁO! Dobra, zaraz będziemy nie ruszaj się z boiska!
-Ta.. ta...
Dziewczyna rozłączyła się. Powiedziała o wszystkim przyjaciółce i ruszyły w stronę boiska. Po 5 minutach były na boisku. Marcin siedział na murku. Podeszły do niego i usiadły.
-Czemu poszedłeś? - spytała Ania.
-Znów zaczęłyście komentować zawodników, wiecie jak to wkurza?
-Przepraszamy. -odpowiedziały jednocześnie.
-Może tak na pizze pójdziemy? - spytała Eliza.
-Jasne. -odparł Marcin.
-Możemy iść..- odezwała się Ania.
Wstali z murku i ruszyli w stronę najbliższej pizzerii. Droga zajęła im 10 minut. Kiedy doszli weszli do środka, usiedli przy stole który stał koło okna przez które było widać drzewa. Na stole leżała 1 karta z menu. Wzięła ją Eliza. Zaczęła czytać każdą pizze po kolei. Gdy wybrali pizze Eliza podeszła do kasy by zamówić i zapłacić.Po chwili usiadła z powrotem przy stoliku. Pizza pojawiła się na ich stole po ok. 30 minutach. Kiedy zjedli wszystko wyszli z pizzerii i udali się na pole. Droga zajęła im pół godziny, jak doszli położyli się na środku pola na trawie.
-Ta chmura wygląda jak żółw. -zaśmiała się Eliza pokazując palcem na chmurę.
-A ta jak smok. -wpadła w śmiech Ania.
-A ta.. jak.. -Marcin miał się już zaśmiać. -.. jak chmura. -spoważniał.
Dziewczyny wpadły w śmiech.
-Z czego się śmiejecie? - spytał Marcin.
-Eee.. no wiesz. Nie ważne. -odpowiedziała Ania powstrzymując się od śmiechu.
-Czasem wolałbym być w towarzystwie chłopaków lub nie być sam na sam z dziewczynami. -powiedział Marcin wstając i siadając na trawie.
-Oj.. nie narzekaj Marcinku. -pocieszała go Eliza, siadając koło niego.
-No hahahaha. Wiesz baaardzo śmieszne. -odpowiedział.
-Śmieszne, śmieszne Marcinku.
-Ej patrzcie Kacper! - wykrzyknęła Ania, pokazując na chłopaka siedzącego pod drzewem. -Wygląda na smutnego..
Eliza wstała i podeszła do chłopaka. Usiadła koło niego.
-Hej. - powiedziała. - Co ty taki smutny?
-Cześć. Nie ważne. - odpowiedział zrywając trawę.
-Oj.. powiedz. -nalegała.
-Nie, bo wyjdę na większe idiotę niż jestem.
-Nie to nie. Pa. -odpowiedziała wstając.
-Eliza zaczekaj!! - wykrzyknął, łapiąc dziewczynę za rękę. -Kocham cię
-Ja ciebie też. -odpowiedziała. -Pa.
-Pa. -powiedział cicho.
Dziewczyna pobiegła do przyjaciół i usiadła koło nich. Po godzinie poszli na miasto. Pochodzili parę godzin i rozeszli się do domów po godzinie 23.

***

I jak ? ^^ 

Następny rozdział napiszę we

wtorek lub jak się uda w poniedziałek!