» Rozdział 18.

Cztery dni zleciały, nawet nie było widać kiedy. Kacper na obóz wyjeżdżał o 12. Więc o 11 spotkał się z Elizą, Marcinem i Anią. Eliza cały czas była wtulona w Kacpra, jakby wyjeżdżał na zawszę.
-Kacper, obiecaj że się nie zmienisz. - powiedziała Eliza
-Obiecuje.. - oznajmił, całując Elizę w głowę.
-Kacper, musimy jechać, bo się na bus spóźnisz! - krzyknęła w pewnym momencie mama Kacpra.
-Okej, ja jadę. Pa.
-Ale.. ale.. nie zmienisz się prawda?! - powtarzała Eliza ze łzami w oczach.
-Nie.. obiecuje cię to. - odpowiedział jej i pocałował ją.
Kacper wszedł do samochodu jeszcze chwilę machał przyjaciołom i odjechał. Eliza rozpłakała się. Podszedł do niej Marcin i przytulił ją.
-Przecież, wróci.. pojechał na 3 tygodnie. - powiedział.
-A jak się zmieni?! - wykrzyknęła i odeszła od Marcina.
-Nie zmieni, obiecał. - oznajmiła Ania. - znamy go przecież, jak długo.. jak obiecał to się nie zmieni.
Eliza jeszcze bardziej się rozpłakała Marcin złapał ją za rękę i zaprowadził na ławkę, puścił jej rękę i usiadł trochę dalej. Dziewczyna otarła łzy.
-Marcin, czemu nie usiadłeś koło mnie tylko tak daleko? Wstydzisz się mnie.. prawda?
-Nie wstydzę, wolę, wolę nie. - oznajmił, spuszczając głowę.
-Oj nie wygłupiaj się tylko siadaj. - powiedziała Eliza ocierając ostatnie łzy..
-No.. no.. okej.
Marcin wstał i usiadł na przeciwko Elizy. Ania stała.
-Ania nie siadasz? - powiedziała w pewnej chwili Eliza.
-Nie. Siedźcie..
Rozmawiali dobre parę minut. Marcin znów się nie odzywał.
-Boże, Marcin.. znów się nie odzywasz.. czemu? - spytała w pewnym momencie Eliza, patrząc się w oczy Marcinowi.
-Nie, nie chcę mówić czemu. Może lepiej będzie jak pójdę do domu, cześć. - Marcin wstał i ruszył w stronę domu.
Eliza wstała za nim i złapała go za rękę.
-Oj, zostań. Nie musisz mówić czemu.. chodź usiądź.
-No, ok.
Gdy Eliza usiadła, Marcin usiadł ławkę dalej. Eliza wstała i usiadła koło niego. On odsunął się.
-Wstydzisz się mnie.. nie lubisz mnie.. - powiedziała, wstając i stając obok Anii. - on mnie nie lubi - powiedziała do Anii.
-Coś mi się wydaję że on cię lubi, lubi. - zaśmiała się Ania.
-Eee.. lubi, lubi? - Eliza zrobiła wielkie oczy. - jak to lubi, lubi?
-No, on cię no wiesz.. luuuuubi.
Marcin zaczerwienił się, wstał i ruszył do domu.
-ee.. co?! przecież, mnie nikt nie luuuubi .
-A Kacper?
-Tylko on. Ale Marcin?! On to szuka ładnej dziewczyny.. rozumiesz ŁADNEJ . - oznajmiła, Eliza.
-A gdzie Marcin wgl? - rozejrzała się dookoła Ania.
Eliza, zauważyła go. Pobiegła za nim zostawiając Anie, samą.
-Marcin, zaczekaj! - krzyczała Eliza.
Marcin, jednak jej nie słuchał. Im bardziej ona krzyczała tym on szybciej szedł do domu. Chwilami tylko Eliza widziała odwracającego się ze smutną miną Marcina.
-Marcin, no! Nie biegam szybko.. zaczekaj. Proszę!
On, jej nie słuchał. Usiadł na murku. Łzy same zleciały mu z oczu. Eliza była ok. 100 metrów od niego. Nie miała już siły biec więc szła. Bała się że on wstanie i pójdzie. Jednak tego nie zrobił. Gdy doszła usiadła koło niego, Marcin twarz zakrył rękoma ona je mu zabrała z twarzy.
-Marcin? - wyszeptała.
On się nie odezwał tylko swoimi niebieskim oczami spojrzał się na nią. I znów zakrył twarz rękoma.
Eliza nic nie mówiąc przytuliła go. On nic. Zabrała mu ręce z twarzy. Zobaczyła blondyna który jest cały czerwony i ma łzy w oczach.
-Marcin, no.
Eliza spojrzała mu w oczy, łza mu sama zleciała.
-Chłopaki nie płaczą. - powiedziała, wyciągając chusteczkę z torby . - Masz.
On bez słowa wziął chusteczkę i wytarł twarz. Eliza patrzała się na niego cały czas. Marcin, nie odzywał się. Jedyne co to wyglądał na zamyślonego.
-Ej, to prawda co mówiła Ania? Tylko szczerze.
Chłopak tylko spojrzał się na nią, nic się nie odezwał. Jakby mu zabrano głos.
-Oj, odezwij się...
-Prawda. - oznajmił spuszczając głowę.
Znów mu łzy zleciały. Eliza dała mu kolejną chusteczkę. Przytuliła go, wstała i złapała za ręce.
-Chodź, zostawiłam tam Anie samą.
-Nie, nie musiałaś za mną biec.
Eliza wyciągnęła telefon z kieszeni i zadzwoniła do Anii, ona cały czas była w tym samym miejscu. Powiedziała jej że za 5-10 min. przyjdzie z Marcinem. Ania, się zgodziła i powiedziała że poczeka.
-Chodź.- Eliza złapała go za ręce.
Marcin nie chciał iść. Chciał zostać sam. Przemyśleć, że przecież, nie może być w niej zakochany, bo ma Kacpra. Cały czas łzy same mu leciały z oczu.
-Oj, chodź. Przemyślisz w domu. I nie płacz.. nie masz czego.
-Mam, daj mi spokój. Zostaw mnie tu.
-Nie, nie zostawię cię. Albo idziesz, albo ja z tobą tu zostaje.
Marcin poszedł z Elizą do Anii. Ona siedziała na ławce z telefonem w ręku.
-No nareszcie! - wykrzyknęła gdy zobaczyła Marcina i Elizę. - I co? To em.. prawda. - pytała zaciekawiana.
-Nie ważne. Nie chcę mówić. - powiedziała Eliza.
Marcin usiadł na ostatniej ławce.
-Czyli prawda.. - oznajmiła Ania, spoglądając na Marcina.
-Oj, dobra. Daj już spokój.. popłakał się.. tak go zawstydziłaś. Fajna z ciebie kuzynka. Eh.. tym razem przesadziłaś. Mogłaś się domyślić że się zawstydzi... wiesz jaki on jest. Aż szkoda mi się go zrobiło. - tłumaczyła jej Eliza.
Ania, podeszła do Marcina i usiadła koło niego.
-Przepraszam. - powiedziała, przytulając kuzyna.
On nic się nie odezwał, pogrążył się w myślach. 2 ławki obok Marcina usiadła Ania z Elizą. Przegadały dobre 2 godziny. Kiedy wstały Marcin dalej wyglądał na zamyślonego. Ze smutną miną , rozglądał się dookoła osiedla.
-Przemyślałeś już? - Eliza usiadła obok Marcina.
-Nie. - powiedział smutnym głosem.
-Dobra, dość tego myślenia. Chodź. - Eliza złapała go za ręce.
On poszedł za Elizą i za Anią. Szedł cały czas z tyłu.
-Czemu ty tam idziesz? - spytała się Eliza oglądając się za siebie.
-Nie wiem. Nic już nie wiem. - stanął rozkładając ręce na boki.
-Oj.. chodź! - podeszła do niego Ania i złapała za rękę.
Marcin stanął obok Elizy, ona go przytuliła.
-Eliza, pamiętaj o Kacprze... on się nie zmieni.. ty też.
-Nie zmienię się. Prędzej on. - odpowiedziała jej Eliza..
Ruszyli na boisko.

***

I jak . ? ^^ Ten rozdział jak na razie najbardziej mi się podoba . ♥

Jestem z siebie dumna... powinnam .? xd
Ei jakby coś doceńcie to .. pisałam ten rozdział
ponad 2 godziny . ;d